Με τους πολλούς ο θάνατος εν γλυτζιής



Με τους πολλούς ο θάνατος εν γλυτζιής! Ώπα ώπα μισό λεπτό, δηλαδή περί θανάτου πρόκειται; Θανάτου, ναι θανάτου, κι ας με πουν κάποιοι μίζερο, απαισιόδοξο και αρνητικό. Η προτροπή για θετική σκέψη που μου τσαμπουνάτε νυχθημερόν από πού αντλείται;

Εγώ ξέρω ότι τη σούμα την κάνουμε στο τέλος, και τότε μόνο βλέπουμε αν είμαστε στο συν ή στο πλην.

Και όλο αυτό το διάστημα προσωπικά μου μοιάζει με μια αδιάκοπη και παρατεταμένη παύση μιας αρχής, μιας αρχής τόσο βάναυσης, τόσο αποκαρδιωτικής που το «I love Cyprus», «Cyprus in my heart» και «proudly Cypriot», η ξενομανία ατάραχη, μου ακούγονται το λιγότερο κενά και καθόλου καινά. Καθόλου βοηθητικά, καθόλου ικανά να με πείσουν ότι μας πολεμούν όλοι οι άλλοι, εμείς δε φταίμε, «σαν την Κύπρον εν έσιει» και θα τα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε γιατί είμαστε συνηθισμένοι στα δύσκολα.

Χμμμ τι αστείο… να ορθοποδήσουμε, μα μας έχουνε κόψει και τα δύο πόδια και έπονται και άλλοι ακρωτηριασμοί. Και ο μόνος τρόπος να πορευτούμε στο μέλλον είναι όταν συνειδητοποιήσουμε ότι η Κύπρος που ξέραμε πέθανε, ναι πέθανε, και πρέπει να φτιάξουμε μια νέα Κύπρο.

Προσοχή όμως ουδόλως εννοώ να τη διαχωρίσουμε σε καλή και κακή, πρακτική των καιρών! Στους καλούς και στους κακούς, στους θύτες και στα θύματα, στους κυβερνώντες και στους αντιπολιτευόμενους, στους αριστερούς και στους δεξιούς, στους δικούς μας και στους άλλους και σε τόσα άλλα διαχωριστικά και πολλές φορές αφοριστικά μας «συνόδευαν» στην αυτάρεσκη και χλιδάτη μέχρι τώρα ζωή μας. Όλα αυτά μας οδήγησαν στη χρεοκοπία της κοινωνίας μας και στο «θάνατο» της πατρίδας μας.

Αυτό είναι το εύκολο, βούτυρο στο ψωμί μας, και αυτό κάναμε δυστυχώς πάντοτε. Κι αυτό δυστυχώς συνεχίζουμε να κάνουμε αγνοώντας ότι βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση και χωρίς αλεξίπτωτο μάλιστα. Οφείλουμε να αλλάξουμε επιτέλους. Και μέχρι να το κάνουμε, εγώ προσωπικά, λυπάμαι αλλά μόνο αρνητικό πρόσημο μπορώ να βάλω στη σκέψη μου. Καλή μας συνέχεια…

*Χαράλαμπος Τσικκίνης Αρχιτέκτονας


Αναζήτηση