Τάσος Μητσόπουλος - Ο εντιμότατος πολιτικός της Κύπρου



Ολόκληρος ο Ελληνισμός συντετριμμένος αποχαιρέτησε εν μέσω βαθυτάτης οδύνης τον Υπουργό Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσο Μητσόπουλο. Ένα ωραίο Έλληνα, γεννημένο, στις 30 Μαΐου 1965, στην Ελληνική πρωτεύουσα. Πατέρας του ο εξ Ιωαννίνων Άρης Μητσόπουλος και μητέρα του η Ελέγκω Μούσκου εκ Λάρνακος.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε Κύπρο και Ελλάδα, αφού ο πατέρας του, υπηρετούσε ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Ο τελευταίος άνθρωπος με τον οποίο συναντήθηκε πριν ταξιδέψει για την γειτονιά των Αγγέλων ήταν ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Λευκωσία, ο οποίος βρέθηκε στο γραφείο του πραγματοποιώντας εθιμοτυπική επίσκεψη. Συμβολικό ίσως κι αυτό μιας και ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν γέννημα της Μητρός Πατρίδος .

Το άγγελμα του θανάτου του γέμισε με θλίψη ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο της Κύπρου ανεξαρτήτως χρώματος. Είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένας πολιτικός τυγχάνει της απόλυτης αναγνώρισης όχι μόνο από τους πολιτικούς συνοδοιπόρους του, αλλά κυρίως από τους κομματικούς «αντιπάλους» του. Γιατί ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν ένας ξεχωριστός πολιτικός, που δεν τον ακούμπησαν ποτέ η διαπλοκή, η εξάρτηση και η διαφθορά του σημερινού σάπιου πολιτικού και κομματικού κατεστημένου. Ήταν ένα πραγματικό υπόδειγμα ήθους, ευπρέπειας, ευγένειας, αξιοπρέπειας και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Ανήκω στους ανθρώπους που γνώριζαν και αναφέρονταν με κάθε ευκαιρία στο ήθος του Τάσου Μητσόπουλου. Ωστόσο έμεινα έκθαμβος όταν σε ένα πρόσφατο κείμενο του Σάββα Ιακωβίδη στην «Σημερινή» διάβασα: «Έξω από το μικρό γραφείο του είχε αναρτήσει μια μικρή πινακίδα που έγραφε»: «Εδώ είναι πολιτικό γραφείο, δεν είναι γραφείο εξευρέσεως εργασίας!». Και αυτό φυσικά όχι να απαλλαγεί από οποιαδήποτε υποχρέωση, αλλά για να διαφυλάξει την διαφάνεια και την ίση μεταχείριση προς όλους τους πολίτες της Δημοκρατίας. Αυτό ήταν το «πιστεύω» του για την πολιτική. Δεν τα κατάφερε δυστυχώς να πείσει πολλούς παλιούς μα και νέους πολιτικούς για τον τρόπο που πρέπει να πολιτεύονται. Ωστόσο ο ίδιος δεν παρεξέκλινε ποτέ από αυτή την ξεκάθαρη θέση-δέσμευση. Και έτσι καταγράφεται στην προσωπική Ιστορία του κάτι εντελώς διαφορετικό που έδινε ελπίδες και ικανοποιούσε τις προσδοκίες και τα οράματα των απλών καθημερινών ανθρώπων που δεν συμβιβάζονται ευτελίζοντας Αρχές και Αξίες, που δεν βολεύονται με τα εύκολα, που δεν ανέχονται την πολιτική αναξιότητα και την κομματική μετριότητα, που δεν γίνονται ένα με το σάπιο πολιτικό κατεστημένο….

Ο τύπος σύσσωμος έπλεξε το εγκώμιο του. Και ήταν αυτό ο καλύτερος αποχαιρετιστήριος λόγος στον Τάσο Μητρόπουλο από τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος συντετριμμένος σε στάση προσοχής, πάνω από το φέρετρο του που ήταν σκεπασμένο με την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και την γαλανόλευκη είπε μεταξύ άλλων: «Άκουσε Τάσο μου τι έγραφαν χθες οι εφημερίδες, ο «Φιλελεύθερος», «χάσαμε έναν σπάνιο άνθρωπο, έφυγε από τη ζωή ο Τάσος, ο πολιτικός που ξεχώρισε για το ήθος του», η Σημερινή, «έσβησε το άστρο της ακεραιότητας και της εντιμότητας, πολύ φτωχότερη από χθες η πολιτική ζωή της χώρας», ο Πολίτης, «μόνον οι καλοί φεύγουν νέοι, αφήνει παρακαταθήκη την ευγένεια, το πολιτικό του ήθος και τη μεγάλη του ανθρωπιά, ο θάνατός του βύθισε στο πένθος ολόκληρη την Κύπρο», η Χαραυγή, «πένθος ΓΙΑ ΤΟΝ αδόκητο χαμό ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ Μητσόπουλου, χάθηκε ένας μετριοπαθής πολιτικός με ήθος», η Αλήθεια, «έφυγε ένας άριστος, το ήθος και η ευπρέπεια η πολιτική του κληρονομιά, υπόκλιση από όλο το πολιτικό σύστημα», η Καθημερινή, «Παγκύπρια συγκίνηση από τον αδόκητο χαμό του Τάσου», η Μάχη, «Τάσο σ “ ευχαριστούμε … Φτωχότερη από χθες η Κύπρος. Έχασε … έναν άνθρωπο ΠΟΥ ζούσε ΚΑΙ πολιτευόταν προασπιζόμενος τις Αξίες ΚΑΙ ΤΑ ιδανικά ΤΟΥ έθνους».

Και ο αποχαιρετιστήριος λόγος της οικογένειας του από την κόρη του Χαρά, η οποία είχε στο πλευρό της τον αδερφό της Άρη και δίπλα την μητέρα της Κατερίνα, την αδελφή του Τάσου Εύα και τον αλύγιστο αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού σεβαστό πατέρα του Άρη Μητσόπουλο: «Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το ήθος και την ταπεινότητα με τα οποία μας μεγάλωσες…. Σ “ευχαριστώ που με άφηνες να σχηματίζω τη δική μου γνώμη και να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις…. Σ ευχαριστώ που μου έμαθες το ήθος, την αξιοπρέπεια και την περηφάνια…. Τέλος, σ “ ευχαριστώ ΠΟΥ ΜΟΥ δίδαξες την τεράστια σημασία της αγάπης…».

Ο Τάσος Μητσόπουλος ήταν ένα ζωντανό παράδειγμα που επέτρεπε στους πολίτες να ελπίζουν. Είναι για τούτο που ο χαμός του όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε αφήνει πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, σε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους και σε χρόνια δίσεκτα για τον Ελληνισμό στην Κύπρο και την Ελλάδα….

*Δρ. Ντίνος Αυγουστή Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισας Από το Μονάγρι Λεμεσού Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


Αναζήτηση