Απάντηση στη Σάβια Ορφανίδου

Δεν θα υπήρχε ιδιάζων λόγος να ασχοληθεί κανείς με το άρθρο του μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ εάν το περιεχόμενο του δεν αντικατόπτριζε σε μεγάλο βαθμό τη φιλοσοφία του κυβερνώντος κόμματος αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης –προ παντός του υπουργού Οικονομικών που εκπροσωπεί (τρομάρα μας) την Κύπρο στα Γιούρογκρουπ. Αυτών δηλαδή που (αυτο)προσδιορίζονται ως «Ελληνόφρονες» αλλά στην πράξη αποδεικνύονται Μερκελιστές.

Υπό τον εύηχο τίτλο «Τσιπρισμός» (που παραπέμπει ευθέως στο «λαϊκισμός») η κ. Ορφανίδου εξάγει το αυθαίρετο και αστήρικτο συμπέρασμα ότι «το όποιο θετικό αποτέλεσμα των προσπαθειών του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, δεν θα επηρεάσει ιδιαίτερα το Κυπριακό Μνημόνιο»! Δεν έχω διαβάσει μεγαλύτερη ανοησία τα τελευταία χρόνια. Η κ. Ορφανίδου μας λέει περίπου ότι ακόμα και αν καταστραφεί η Ελλάδα «εμάς δεν μας ενοχλεί γιατί έχουμε το δικό μας Μνημόνιο» (δικά μου τα εισαγωγικά). Λες και μιλούμε για μια τρίτη χώρα και όχι για την Ελλάδα.

Το στέλεχος του ΔΗΣΥ παραποιεί τις πραγματικότητες υποστηρίζοντας ότι «εμείς, σε αντίθεση με την Ελλάδα, κτίσαμε την αξιοπιστία μας με την εφαρμογή εκείνων των πολιτικών που οδηγούν αργά, αλλά σταθερά, την Κύπρο έξω από την κρίση» και μάλιστα «έχουμε δει θετικά αποτελέσματα»! Προφανώς η κ. Ορφανίδου περνά περισσότερο χρόνο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες από ότι στη Λευκωσία και την Πάφο! Η αξιοπιστία της Κυβέρνησης δεν μετριέται με την πιστή εφαρμογή του Μνημονίου, αλλά με τη μεγαλύτερη ληστεία που έχει καταγραφεί ποτέ στη σύγχρονη κυπριακή Ιστορία και τα «δεσμεύομαι» που έχουν γίνει ανέκδοτο της κακιάς ώρας. Και η «επιτυχία» του (οποιουδήποτε) Προγράμματος δεν μετριέται με τους αριθμούς αλλά με τα κοινωνικά παντοπωλεία, τους ανέργους και την ανισότητα των βαρών.

Πως μπορεί να είναι «μονόδρομος» ένα Πρόγραμμα που παράγει φτώχεια και ακρωτηριάζει τη Δημοκρατία; Πως μπορεί να είναι πετυχημένο ένα μοντέλο στο οποίο αυξάνει την ανεργία των νέων και οδηγεί το επιστημονικό προσωπικό της χώρας σε μετανάστευση; Πως μπορεί να θεωρείται σωστή μια Πολιτική που υποτάσσεται στις Αγορές και υπονομεύει την κοινωνική συνοχή;

Αντί λοιπόν κυβέρνηση και ΔΗΣΥ να αναπαράγουν τα επιχειρήματα των υπαλλήλων της Τρόικας και τις ρητορείες του Βερολίνου για να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν και να επιβάλλουν μια πολιτική που πλήττει ευθέως τα εθνικά συμφέροντα και την κοινωνία, «θα ήταν καλύτερα να επιδείξουν πραγματική βούληση για να τερματιστεί το αδιέξοδο με τις εκποιήσεις και το πλαίσιο αφερεγγυότητας». Γιατί έπεται το ΓΕΣΥ, οι ιδιωτικοποιήσεις, η πώληση δανείων σε τρίτους… Και στο βάθος το Φυσικό Αέριο.

«Αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για έξοδο της Κύπρου από το Μνημόνιο και την κρίση», που λέει και η κ. Ορφανίδου.

ΥΓ(1): Την καλύτερη απάντηση για τη μάχη της Ελλάδας, την έδωσε ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς:«Τώρα οι Ελληνες ξέρουν, τουλάχιστον, τι θα πει “διαπραγμάτευση” και τι θα πει “συλλογική αξιοπρέπεια”. Ο,τι ζήσαμε στο τελευταίο εικοσαήμερο θα λειτουργεί από εδώ και πέρα σαν μέτρο και δείχτης της ποιότητας στην πολιτική». Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την κυβέρνηση Αναστασιάδη…

*Γιώργος Αγαπίου Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου του ΚΣ ΕΔΕΚ. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.




Αναζήτηση