Το όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης…

Πάντα με συνέπαιρνε η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης που θα σεβόταν και θα αγκάλιαζε τους λαούς που θα αποφάσιζαν να ανήκουν κοντά της. Μιας Ευρώπης που θα έσπαζε τον διπολισμό και το ψυχροπολεμικό κλίμα που δημιουργούσαν οι ΗΠΑ και η Ρωσία επισκιάζοντας τη σύγχρονη ιστορία. Μιας Ευρώπης με αρχές, αξίες και αλληλεγγύη.

Φανταζόμουν ότι οι πολίτες αυτής της ένωσης θα ένιωθαν συμμέτοχοι σε μια νέα χώρα, που θα άφηνε πίσω της τα λάθη του παγκόσμιου παρελθόντος και θα προχωρούσε σε ένα νέο φωτεινό μέλλον. Φανταζόμουν ένα λαό ενωμένο που θα ένιωθε ασφάλεια και θα προχωρούσε μπροστά. Μια Ευρώπη ανθρωποκεντρική, που θα ανύψωνε το πνευματικό και βιοτικό επίπεδο των πολιτών της, ευέλικτη και ανεξάρτητη, με σεβασμό στο φυσικό και δομημένο περιβάλλον, στους εθνικούς πλούτους και στους φυσικούς της πόρους. Μια Ευρώπη με ηθικούς ηγέτες, χωρίς διαπλοκές, οικονομική δικτατορία, ανεξέλεγκτες τράπεζες και γραφειοκρατία.

Έβλεπα με σεβασμό και δέος, θυμάμαι νεαρός, ευγενικούς και μορφωμένους ευρωπαίους όταν επισκέπτονταν την Κύπρο ή όταν ταξίδευα εγώ στις χώρες τους. Κάποτε τους ζήλευα κιόλας για το επίπεδο της ζωής που είχαν. Γάλλοι, Σκανδιναβοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Άγγλοι, Ισπανοί…. Σας έβλεπα σαν υπεράνθρωπους, ήθελα να σας μοιάσω, να ζήσω σαν εσάς, να νιώσω ασφάλεια από τις επιβουλές των βαρβάρων και να σας δείξω την όμορφη μου πατρίδα, τον πολιτισμό μου και να σας πω ότι θέλω να προχωρήσουμε μαζί σε ένα μέλλον χωρίς πολέμους, κατοχή, οικονομική και πνευματική εξαθλίωση.

Έτσι φανταζόμουν την ενωμένη Ευρώπη. Αγαπητά μου αδέλφια, από όλες τις χώρες της, πίστευα ότι μια ενωμένη Ευρώπη θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία του πλανήτη. Ένιωθα ότι υπήρχε τόσος πολιτισμός, τόσος ηρωισμός, τόση ευγένεια και ειλικρίνεια, τόση ποίηση σε αυτή την ήπειρο. Και το πιστεύω ακόμα…

Μετά τους πανηγυρισμούς της ένταξης μας στην αγαπημένη μου Ευρώπη, έκλεισα τα μάτια και περίμενα το θαύμα. Αφέλεια!!! Είμαστε αφελείς οι Κύπριοι γι’ αυτό και παθαίνουμε αυτά που παθαίνουμε, γι’ αυτό μας συμπεριφέρεστε έτσι. Όμως φυλάμε Θερμοπύλες στο ανατολικότερο άκρο της χώρας μας, πολεμήσαμε στο πλευρό σας στους πολέμους που κάνατε με πολλούς νεκρούς. Μας αξίζει να στεκόμαστε δίπλα σας και όχι πίσω σας, εξ’ άλλου πάντα λέτε ότι δέχεστε την διαφορετικότητα. Θέλαμε μια αγκαλιά που δεν την είχαμε ποτέ, θέλουμε στήριξη. Μπορεί να μας βλέπατε πλούσιους και «αππωμένους», ίσως και αναξιοπρεπείς αλλά δεν είμαστε έτσι, οι περιστάσεις μας έκαναν όπως και τους λαούς σας κατά καιρούς. Διδάξτε μας για τον Ντε Γκολ, τον Τσώρτσιλ, τον Σπινόζα, τον Κοπέρνικο, την Κιουρί, τον Λόρκα, τον Μιχαήλ Άγγελο… Να σας πούμε κι εμείς για τον Κυπριανό, τον Αυξεντίου, τον Μόντη, τον Λιπέρτη, τον Κίμωνα, τον Κάνθο, για τη σημαία των βαρβάρων που είναι χαραγμένη στην ψυχή του Πενταδάκτυλου.

Σας βλέπω ανέκφραστους και ψυχρούς, δεν με ακούτε; Σταμάτησα, φοβήθηκα, ένιωσα ότι μιλώ σε ανδρείκελα με ωραία κοστούμια και δερμάτινες τσάντες. Ξαφνικά είδα στις Βρυξέλλες, λέει, μια Ευρώπη με τεράστια κτίρια, χωρισμένη σε γραφεία σαν μικρά κλουβιά, με χιλιάδες ανέκφραστους ανθρώπους. Τριγύρω υψώνονταν τείχη που δεν μπορούσες να δεις απέξω πως ζούσαν οι άνθρωποι. Μέσα, άκουγα γλώσσες ακαταλαβίστικες. Βαβυλωνία! Ομάδες έτρεχαν να πουλήσουν τις πραμάτειες τους, ουρές σκλάβων, περνούσαν από τους διαδρόμους, παλιάτσοι κατέβαζαν τ’ αστέρια από τη σημαία και μια μικρή ομάδα καλοντυμένων, κάθονταν στην οροφή και έτρωγαν σαν σε επίσημο γεύμα, με μουσική και υπηρέτες τριγύρω.

Αυτά έβλεπα, παράξενα πράγματα… Ρίγος με συντάραξε, ξύπνησα… Μιλούσα μόνος μου... Έκλεισα ξανά τα μάτια και κοιμήθηκα με το ωραίο όνειρο της ενωμένης Ευρώπης.

*Στέλιος Ζαχαρίου, Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media