Ψεύδος, υποκρισία και υπερβολή

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010. Τριάντα έξι χρόνια μετά την εισβολή, βραδινό δελτίο ειδήσεων του Αντ1. Δεν μέτρησα αλλά πιστεύω ότι άκουσα στο ίδιο δελτίο πέραν από 10 φορές να τραγουδιέται ο Εθνικός Ύμνος.

Το δελτίο ξεκίνησε με θέμα τα μνημόσυνα για τους πεσόντες στο πραξικόπημα και την εισβολή. Ακολούθησαν για λίγο ένα με δύο άλλα θέματα, και μετά το δελτίο «ειδήσεων» επανήλθε στα μνημόσυνα.

Μας έδειξε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, τον καθένα σε διαφορετικό μνημόσυνο και ακολούθως βουλευτές, υπουργούς και άλλους κομματικούς αξιωματούχους να εκφωνούν λόγους με το ίδιο, λίγο-πολύ, περιεχόμενο: όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι την τελική δικαίωση.

Τι ψέμα και τι υποκρισία! Και πόση υπερβολή στην προβολή τους. Θα έλεγε κάποιος ότι είναι αφελές να πιστεύουμε ότι μπορεί να έλθει η δικαίωση ανεξάρτητα από την παρέλευση του χρόνου. Δεν μπορεί όμως να χαρακτηρίζεται απλώς αφελής η ίδια θέση, όταν 36 χρόνια έχουν ήδη παρέλθει και όταν οι μισοί από αυτούς που έφυγαν από τα σπίτια τους στην εισβολή έχουν ήδη ταξιδέψει για τον άλλο κόσμο. Πως θα δικαιωθούν πια οι άνθρωποι αυτοί; Και αν ήταν να ορίσουμε την δικαίωση, ποια είναι η τελική δικαίωση; Αυτή που έχει στο μυαλό του ο Χριστόφιας, ο Αναστασιάδης, ή μήπως ο Ομήρου και ο Συλλούρης;

Έχω την εντύπωση ότι η κοινωνία μας αρνείται να βγει από το πένθος, και το εκφράζει όποτε της δίνεται η ευκαιρία μέσω των πολιτικών της και μέσω των αρχισυντακτών των δελτίων ειδήσεων που τα προβάλλουν. Μόνο που το υποκριτικό και ψεύτικο αυτό πένθος είναι μια στάση που θα έχει, φοβάμαι, τις συνέπειες της. Το να παραμένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, άβουλοι και άτολμοι να κάμουμε τις επιλογές μας για το μέλλον, θα έχει κόστος. Που θα το πληρώσουμε, η μάλλον θα το πληρώσουν γεννιές νεότερες και αμέτοχες στα λάθη του παρελθόντος που έφεραν το '74 την καταστροφή.

Τα πιο πάνω, είναι σκέψεις και πεποιθήσεις μου, που θεωρώ ότι εδράζονται στην λογική. Αυτό όμως που με προβληματίζει είναι ότι, για να είναι τόσοι πολλοί – πολιτικοί, αρθρογράφοι, ΜΜΕ, άρα και το ακροατήριο τους - συμμέτοχοι σε αυτή τη διαδικασία, που είναι το λάθος; Στην λογική μου ή μήπως στον τρόπο που συλλογικά αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις μας; Θα προτιμούσα το λάθος να ήταν στη λογική μου. Θα ήταν μικρότερη η απογοήτευση μου.

Ο Σπύρος Σπύρου είναι δημοτικός σύμβουλος με το ΔηΣυ Λεμεσού και αντιπρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Λεμεσού


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media