Ο πόλεμος με τα μάτια ενός παιδιού

syria-polemos-paidiΓια τα παιδιά ο πόλεμος δεν έχει χρώμα πολιτικό, έχει όμως οσμή θανάτου. Είναι διαρκής εφιάλτης βίας, πόνου, ορφάνιας.

Τα εκατοντάδες βρέφη και μικρά παιδιά στο προάστιο Γκούτα της Δαμασκού που ξαφνικά έπαψαν να αναπνέουν μέσα στα σπίτια τους, μετά την επίθεση με νευροπαραλυτικά αέρια είναι ο λεγόμενος «άμαχος πληθυσμός» που έτυχε να βρίσκεται στα πεδία των μαχών και σίγουρα αποτελούσε στόχο έστω και αν τα ίδια δεν τα αφορά ο πόλεμος και οι αφορμές του.

Εκείνα ζουν τη φρίκη της πραγματικότητας και άλλοι εισπράττουν την ωμότητα της δικιάς τους ζωής ανώδυνα και ανεπαίσθητα μέσα από τηλεοράσεως.

Όμως τα παιδιά δεν μπορούν να συλλάβουν ότι η δίψα για κυριαρχία και η ανθρώπινη απληστία είναι η αιτία που αυτά υποφέρουν, οι γονείς τους σκοτώνονται, η χώρα τους πνίγεται στο αίμα μίσους, αιτίες που οδηγούν στην απόγνωση, την πείνα, τη στέρηση και άλλα τόσα δεινά.

Δεν γνωρίζουν ακόμη ότι όταν ο άνθρωπος προβάλει το εγώ πάνω από το οικουμενικό εμείς, γεννιούνται εγκλήματα. Ωστόσο, ένα παιδί βλέπει ξεκάθαρα όσα ένας ενήλικας αρνείται να δει.

Στο πρόσωπο του φιλοειρηνιστή - κατά τα άλλα - που παρουσιάζεται ως σωτήρας, βλέπει το αρπακτικό ζώο που του στερεί τον γονιό, τον αδελφό, τον φίλο, το σπίτι του, την αίσθηση ασφάλειας και ελευθερίας, τη χαρά της ζωής.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media