Όταν η ποίηση βγαίνει στον δρόμο...

leoforeio-stixoi-kavafi«Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός». Πίσω από ένα λεωφορείο στην καρδιά της Αθήνας, ο Καβάφης σε κοιτάζει κατάματα, κατακόκκινος και λέει αυτό που θέλει κάθε πολίτης στην εποχή της κρίσης να ακούσει.

Ο κορυφαίος ποιητής από σήμερα βρίσκεται παντού στην πόλη και μιλάει στους κατοίκους της σαν την βαθιά εσωτερική τους σκέψη που έχουν πάψει πια να ακούν.

Στίχοι επιλεγμένοι έτσι ώστε να πετυχαίνουν κατευθείαν την καρδιά ή τις σκέψεις του καθένα μας, από τον πλούτο του έργου του ποιητή που επέλεξε το Ίδρυμα Ωνάση (το οποίο απέκτησε την άνοιξη το αρχείο Κ. Π. Καβάφη διασώζοντας το από την οριστική απομάκρυνση από την Ελλάδα, αφού είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για να το αποκτήσει μεγάλο εκπαιδευτικό ίδρυμα του εξωτερικού). Στίχοι που δείχνουν πως ο Καβάφης έχει το μοναδικό, διαρκές χάρισμα να συνομιλεί με τον άνθρωπο κάθε εποχής. Ακόμα και σήμερα μας μιλά για συνθήκες της καθημερινότητάς μας όπως πολύ λίγοι μπορούν. «Ξένος εγώ, ξένος πολύ», στίχος σπαρακτικός, αληθινός, «Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά», αλλά και «Επέστρεφε συχνά και παίρνε με αγαπημένη αίσθησις».

Οι Έλληνες δικαιούνται να απολαμβάνουν τον Καβάφη, να έχουν αυτή την αδιάλειπτη επικοινωνία μαζί του. Η επιλογή του Ιδρύματος Ωνάση να βγάλει τους στίχους του Καβάφη στο δρόμο είναι αξιέπαινη. Ταυτόχρονα αποτελεί και μια μορφή εικαστικής παρέμβασης μοναδική αποδεικνύοντας πως η ποίηση δεν είναι ελίτ, η ποίηση αντηχεί καλύτερα στην άσφαλτο, στην καρδιά της πόλης.

Τι πιο όμορφο, αν τα λεωφορεία αντί να φιλοξενούν πληρωμένες διαφημίσεις που έχουν κατακλύσει τις ζωές μας, να στέλνουν στο διάβα τους μηνύματα και ποίηση που δίνουν νόημα και ουσία στην ύπαρξή μας;





Αναζήτηση