Προκαλούν ακόμα και τους δικούς τους

man watching tvΚάθε φορά που κάποιοι εντεταλμένοι των κομμάτων (βουλευτές και άλλοι) εμφανίζονται στα διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα, από τα ξημερώματα είτε στα μεσημεριανά, για να δώσουν, δήθεν, απαντήσεις και να καταθέσουν απόψεις για το Κυπριακό, την Οικονομία και άλλα ζητήματα που ταλανίζουν τον τόπο και τον κόσμο, εκείνο που πετυχαίνουν περισσότερο είναι να γίνονται ακόμα πιο αντιπαθείς.

Μια συνεχή πρόκληση αποτελεί κάθε εμφάνιση τους (συνήθως είναι πάντα τα ίδια πρόσωπα) κι αυτό, γιατί (αν το ψάξεις καλά το πράμα) δεν λένε απολύτως τίποτε. Τίποτε επί της ουσίας και πολύ περισσότερο, δεν ακούς να περιλαμβάνεται στον λόγο τους κάτι από αυτά που θα δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα, τις απορίες και τις αγωνίες του κόσμου. Κι ο κόσμος δεν περιμένει να ακούσει κατ’ ανάγκη κάτι θετικό αλλά τουλάχιστον μια τεκμηριωμένη άποψη, μια νούσιμη κρίση, μια θέση που να μπορεί ο άλλος να την πάρει, να την επεξεργαστεί και να βγάλει κάποια συμπεράσματα.

Τίποτε από όλ’ αυτά. Η φλυαρία, της φλυαρίας, ω φλυαρία… Μια επαναλαμβανόμενη διαπίστωση της γενικής εκτίμησης που επικρατεί στον κόσμο ότι «αυτοί δεν είναι πολιτικοί αλλά πολιτικάντηδες».

Βγαίνουν στο γυαλί (έμπειροι και άπειροι του πολιτικού γίγνεσθαι), αξιωματούχοι και απλοί κομματικοί και επιδίδονται σε μια γλωσσοδιάρροια που προκαλεί τους πάντες. Αυτοί που βρίσκονται εκτός κυβερνητικού σχήματος να κάνουν αντιπολίτευση κι αυτοί που τα κόμματα τους κυβερνούν να κάνουν αντιπολίτευση στους αντιπολιτευόμενους… Κι όλοι μαζί να επικαλούνται την αδήριτη ανάγκη (αφού οδήγησαν τον τόπο και τον κόσμο εδώ που τους οδήγησαν, η κάθε πλευρά με το δικό της βαρύ μερίδιο ευθύνης) για ενότητα και συνεννόηση για να ξεπεραστούν τα οικονομικά και άλλα αδιέξοδα.

Ήθελα να ‘ξερα, με ποιο έρισμα θα έρθουν τον Μάιο, να ζητήσουν την ψήφο αυτού του αηδιασμένου κόσμου που ξέρει πλέον πολύ καλά ότι οι εκλογές σημαίνουν να βολευτούν κάποιοι σε κάποια πόστα.





Αναζήτηση