Στο βάθος τι;

xrima

Μετά το κούρεμα που υποστήκαμε, όλες οι καταθέσεις είναι ρίσκο, και μάλιστα από το πρώτο ευρώ. Όλα είναι ρίσκο, μια κοινωνία κάθε μέρα παίζει ρώσικη ρουλέτα για το ποιος θα είναι ο επόμενος.

Χθες εγώ, σήμερα εσύ, αύριο κάποιος άλλος και φυσικά η ανάκαμψη πλέον απομακρύνεται για τουλάχιστον μια πενταετία.

Απ’ όπου πέρασαν οι πολιτικές λιτότητας άφησαν πείνα, φτώχεια και φαβέλας, η ανάπτυξη θα έρθει κάποια στιγμή, αλλά δεν θα βρει ανθρώπους, αλλά καμένη γη. Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη. Λιτότητα και κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου. Υπό το φως της κρίσης, ταυτόχρονα με την άρνηση από πλευράς Ευρωζώνης να φτιάξει επιτέλους μία βιώσιμη επενδυτική πολιτική, επεβλήθη η κατάσχεση περιουσιών και ο αργός θάνατος των χωρών που τις απαρτίζουν.

Το χρεοκοπημένο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα ζητάει να ξεδιψάσει με ανθρώπινο αίμα. Για να γίνει αυτό καλλιεργήθηκε και εκκολάφτηκε η ψύχωση της ενοχής, της ηθικής καταδίκης, και επομένως της λιτότητας ως καθαρτήριο αμαρτημάτων. Όχι, δεν έφερε η δήθεν διεφθαρμένη νοοτροπία μας τις κακές συνθήκες. Οι συνθήκες διαμορφώνουν τη συμπεριφορά.

Ένα οικονομικό σύστημα που μας αρνιόταν την ευκαιρία και τη χαρά της δημιουργίας, μας έσπρωχνε όλο και περισσότερο στην κατανάλωση, την πλήρωση του ψυχικού κενού που μας άφηνε η αδυναμία να βρούμε παραγωγική εργασία. Ο «πόλεμος» χαρακτηρίζεται οικονομικός και δυστυχώς αυτή τη φορά δεν ευημερούν ούτε οι αριθμοί, ούτε οι άνθρωποι. Πόσο έντονες είναι οι πιέσεις που μας προκαλεί ο φόβος για την επιβίωση;

Ο φόβος μας κάνει συντηρητικούς ή επαναστάτες τελικά; Η ιστορία θα το δείξει.





Αναζήτηση