Ακήρυχτες διακριτές στιγμές


krisi-oikonomikiΚάποτε οι πόλεμοι κηρύσσονταν και οι πτωχεύσεις ανακοινώνονταν. Ιστορικές στιγμές που ήταν διακριτές και δήλωναν το τέλος μιας εποχής και την απαρχή μιας νέας. Έχουν εκλείψει άραγε διαπαντός; Όχι, δυστυχώς, όπως ελπίζαμε. Ότι οι πόλεμοι θα τελείωναν μετά το 1945. Ότι τα οικονομικά κράχ δεν θα επαναλαμβάνονταν.

Οι μεγάλες αυτές στιγμές στην παγκόσμια ιστορία δεν εξαφανίστηκαν έτσι απλά επειδή σταμάτησαν οι πολιτικοί ηγέτες να βγάζουν διαγγέλματα και να ανακοινώνουν τις μεγάλες αλλαγές και τις επιπτώσεις που συνεπάγονται. Πού τέτοια τύχη...

Ως γνωστό η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οπότε και οι πόλεμοι συνεχίστηκαν και οικονομικές καταρρεύσεις υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Με μια διαφορά καθόλα αμελητέα που αποτελεί το χαρακτηριστικό της νέας εποχής. Αυτό που συνέβη είναι ότι, απλά, οι ηγέτες έπαψαν να προβαίνουν στην ανακοίνωσή τους, στερώντας μας το «σημείο μηδέν» που θα δώσει την ευκαιρία για συλλογική συνειδητοποίηση του τι συνέβη και αυτογνωσία για να μπουν νέες βάσεις.

Η τελευταία φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες κήρυξαν πόλεμο επισήμως ήταν το 1941, μετά την ιαπωνική επιδρομή στο Περλ Χάρμπορ. Οι πόλεμοι της Κορέας, του Βιετνάμ, του Κόλπου, της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν κ.λπ. θα μείνουν στην ιστορία ως ακήρυχτοι. Μάλιστα, οι πολεμικές επιχειρήσεις γίνονται ακόμα πιο δυσδιάκριτες. Πίσω από γραφεία πατώντας ένα κουμπί οι πολεμοχαρείς ανατινάζουν ολόκληρες περιοχές και αποστέλλουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να κάνουν την «βρώμικη δουλειά». Αμέτρητες επιδρομές και όμως ένας πόλεμος ακήρυκτος, δυσδιάκριτος. Χωρίς σαφείς εξηγήσεις, νεφελώδης, που δεν αναγνωρίζεται ως πόλεμος αλλά ως στρατιωτική επέμβαση για επικράτηση της ειρήνης! Ένας πόλεμος που παραμένει άγνωστος γίνεται εύκολα μόνιμος. Ένας πόλεμος που δεν έχει κηρυχτεί δεν επιδέχεται εύκολα κριτικής.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις οικονομικές καταρρεύσεις. Συγκρίνετε τη δραματική στιγμή της ανακοίνωσης από τον Πρόεδρο Νίξον του θανάτου του συστήματος του Bretton Woods με τη μη-ανακοίνωση από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το ευρώ και η ενιαία νομισματική πολιτική δεν πέτυχε τα προσδοκώμενα και οδήγησε πολλές χώρες σε οικονομική κατάρρευση και το λαό σε ανέχεια.

Κάθε μεγαλειώδη στιγμή είτε αυτή αφορά πολέμους είτε πτωχεύσεις, αντανακλά την ισχύ των τραπεζών έναντι των κυβερνήσεων. Τα νήματα κινούν όσοι διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα, όσοι κρίνουν τα limit up και τα limit down και εκείνοι που εξέλεξε ο λαός είναι απλά τα πιόνια σε ένα παιχνίδι στημένο. Το πολιτικό ήθος έχει εξαλειφθεί. Οι ηγέτες δεν ηγούνται και, συνεπώς, δεν διακατέχονται από πολιτική ευθιξία. Έτσι, αντί οι πολιτικοί να έχουν την πυγμή ν’ απευθυνθούν στον λαό ξεστομίζοντας πικρές αλήθειες, οι ανακοινώσεις τους θυμίζουν δελτία Τύπου καλυμμένες με μαρκετίστικη έμπνευση.

Πότε ο λαός θα απατήσει από τους ηγέτες του καθαρές κουβέντες; Πότε ο θα ξεσηκωθεί και θα φυσήξει δυνατά να διώξει το σύννεφο που σκεπάζει τις συγκαλυμμένες πράξεις τους; Όχι μόνο για να φανερώσει όσα διαδραματίζονται πίσω από κλειστές πόρτες αλλά για να πάρει ο ίδιος το μέλλον στα χέρια του και να έχει ρόλο στις διακριτές στιγμές που καθορίζουν το ρου της ανθρώπινης ιστορίας.


Αναζήτηση



Copyright © 2010 -

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

ISSN 1986-213X (print) - ISSN 1986-2148 (online)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου (κειμένου ή φωτογραφίας) με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφηση ή άλλο, χωρίς τη γραπτή έγκριση ή άδεια της "Φωνής".