Φτάσαμε και στον καιρό των θκιακονητών...


zitianosΜέχρι τη δεκαετία του 60 ή ακόμα και λίγα χρόνια αργότερα, υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που, σκέφτομαι σήμερα και λέω ότι πρωταγωνιστούσαν κυρίως στα μεγάλα πανηγύρια που γίνονταν στα χωριά ή και σε συγκεκριμένα σημεία των πόλεων.

Τουλάχιστον απ’ όσο θυμούμαι στη Λεμεσό, σε χώρους όπου υπήρχε μεγάλη κίνηση, όπως η πλατεία του παντοπουλείου, έντονη ήταν η παρουσία αυτών των ανθρώπων.

Κάτι ανάλογο υπήρχε και σε αρκετά χωριά. Ενδεχομένως οι ίδιοι άνθρωποι, γύριζαν συχνά στα χωριά, καθημερινές και αργίες, περιφέρονταν στις γειτονιές και κουτσά στραβά έβγαινε ο κόπος τους.

Ήταν οι θκιακονητές (έτσι τους αποκαλούσαν) και θυμούμαι ότι ήσαν κυρίως αθίγγαννοι, κιλίντζιρους τους έλεγαν. Συνήθως ήταν γυναίκες οι οποίες μάλιστα έμπαιναν στα σπίτια και ζητούσαν να «σου πω το τύχη σου…». Τις περισσότερες φορές κρατούσαν και βρέφη τυλιγμένα στο πλευρό τους ενώ, εκτός από χρήματα (όσοι περισσεύονταν τότε και μπορούσαν να δώσουν κανένα σελίνι) μάζευαν και ότι άλλο τους έδιναν, ψωμί, λάδι, κανένα αυγό…

Οι εικόνες αυτές των ζητιάνων ξεθώριασαν στο πέρασμα του χρόνου και της συνάντησα ξανά, μόνο όταν βρέθηκα φοιτητής στην Αθήνα στα τέλη της δεκαετίας του 80. Ζητιάνοι έξω από εκκλησίες, στους σταθμούς των τρένων και των υπεραστικών λεωφορείων, στο Μοναστηράκι…

Στην ευημερούσα Κύπρο των τελευταίων τριών δεκαετιών, η λέξη και πολύ περισσότερο η εικόνα του ζητιάνου, ήταν παντελώς άγνωστη. Μπορεί να υπήρχαν άνθρωποι πολύ φτωχοί αλλά θκιακονητές δεν έβλεπες. Και φτάσαμε στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα για να γίνουν και πάλι οι ζητιάνοι μέρος της κυπριακής καθημερινότητας. πάμε Στην αρχή ήταν κάποιοι αθίγγανοι που έρχονταν από τα κατεχόμενα, στη συνέχεια όμως το πράμα χόντρυνε. Ιδιαίτερα μετά τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας που γονάτισαν μεγάλους πληθυσμούς και δημιούργησαν ένα τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα, η ζητιανιά στην Κύπρο, θα έλεγε κανείς ότι ελληνοποιήθηκε.

Και δεν εννοώ όλους αυτούς που καθημερινά περιφέρονται ανάμεσα μας προσπαθώντας να μας πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες έναντι του όποιου ελάχιστου ποσού αλλά αυτούς τους ανθρώπους που μαζεύονται έξω από τις εκκλησίες τις Κυριακές ή στα πανηγύρια, κάθονται στη σειρά και μοιράζουν ευχές με τη χούφτα ανοικτή. Και είναι βέβαια και κάποιοι από άλλη πάστα, που δεν περιμένουν να τους ελεήσεις… Αυτοί, με κάθε είδους τεχνάσματα, μπορεί να σε γδύσουν και χαμπάρι να μην πάρεις…


Αναζήτηση



Copyright © 2010 -

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

ISSN 1986-213X (print) - ISSN 1986-2148 (online)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου (κειμένου ή φωτογραφίας) με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφηση ή άλλο, χωρίς τη γραπτή έγκριση ή άδεια της "Φωνής".