Ανατροπή της κακής εικόνας στα γήπεδα



epeisodia-AEL-1Κάποτε αποτελούσαν φορείς πολισμού και ευγενούς άμιλλας. Είχαν κοινωνικό και εκπαιδευτικό ρόλο και συνέβαλαν στη διαπαιδαγώγηση των νέων. Αθλητικά ιστορικά σωματεία που ξεκίνησαν με άλλη φιλοσοφία και στόχους κατέληξαν στις μέρες μας σε κερδοφόρες επιχειρήσεις.

Ποδοσφαιριστές που έδιναν την ψυχή τους μέσα στο γήπεδο και είχαν αγνή αγάπη για την ομάδα τους, αντικαταστάθηκαν μέσα στο χρόνο με άλλους που είχαν ως μόνο τους κίνητρο τα υπέρογκα ποσά που λαμβάνουν ως αμοιβή για τη συμμετοχή τους στην ομάδα.

Χούλιγκαν και όχι φίλαθλοι. Αυτή δυστυχώς είναι η εξέλιξη του κυπριακού ποδοσφαίρου που αντανακλάται πλέον και στην κοινωνία μας με τον χειρότερο τρόπο. Το αθλητικό πνεύμα και το «ευ αγωνίζεσθαι» πήγε περίπατο… Ρουτίνα τα επεισόδια είπε ο Υπουργός Δικαιοσύνης κληθείς να σχολιάσει τα έκτροπα στο ντέρμπι Απόλλωνα – ΑΕΛ. Και επειδή έγιναν ρουτίνα κύριε υπουργέ να κάτσουμε στα αβγά μας και να τα παρακολουθούμε από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες σαν μία επιπλέον παράταση στα 90' λεπτά του αγώνα; Έχετε δίκαιο όμως όταν λέτε ότι την ευθύνη δεν μπορεί να την έχει μόνο ένα υπουργείο…ούτε ένα σωματείο θα πρόσθετα εγώ.

Την ευθύνη για τα όσα δυσάρεστα συμβαίνουν με το σφύριγμα της λήξης ενός αγώνα, την έχει η κοινωνία και ο καθένας μας ξεχωριστά. Αντεγκλήσεις, τραμπουκισμοί, προπηλακισμοί, πετροβολισμοί, συμπλοκές και έκτροπα μετά από σχεδόν κάθε ματς! Ο απολογισμός μετά τον ποδοσφαιρικό «εμφύλιο» τραγικός. Τραυματισμοί πολιτών, αστυνομικών, οπαδών, ζημιές σε αυτοκίνητα, στις κερκίδες, σε περιουσίες κατοικιών και καταστημάτων.

Ο κόμπος έφθασε στο κτένι όχι μόνο για τους κατοίκους της περιοχής του Τσίρειου που πληρώνουν κάθε φορά «τα σπασμένα» αλλά για όσους θέλουν να δουν το κυπριακό ποδόσφαιρο να αποτινάσει από πάνω του κάθε τι που αμαυρώνει την εικόνα του και την αποστολή του. Λύση δεν είναι να απομακρύνουμε τους 10, 20, 30 χούλιγκαν από τα γήπεδα – πράγμα που άλλωστε αποδεικνύεται δύσκολο – δικαίως ή όχι, ούτε να γεμίσουμε τα στάδια με κάμερες παρακολούθησης, ούτε να μην επιτρέπουμε στους φιλάθλους να παρίστανται στους αγώνες. Λύση δεν είναι να συλλαμβάνονται 14χρονα και να τιμωρούνται σαν να ήταν εγκληματίες. Κάτι που έχουν ίσως ξεχάσει τα σωματεία είναι αντί να φανατίζουν τους οπαδούς τους, να αρχίσουν να προάγουν το αθλητικό πνεύμα και την ευγενή άμιλλα.

Κάτι που έχει ξεχάσει το κράτος είναι αντί να συλλαμβάνει και να τιμωρεί, να επιτελέσει τον κοινωνικό του ρόλο και να δώσει στους νέους διέξοδο στις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους. Κάτι που έχει ξεχάσει η οικογένεια, η εκκλησία, το σχολείο, είναι αντί να περιορίζουν τα θέλω των νέων σε στενά όρια και κανόνες, να δώσουν τα σωστά πρότυπα και να ανοίξουν τον δρόμο προς την καλλιέργεια μιας υγιούς προσωπικότητας, της επόμενης γενιάς που θα συμμετέχει στα αθλήματα, θα χαίρετε το παιχνίδι και θα θεωρεί το ποδόσφαιρο σαν μια ευκαιρία για κοινωνική συναναστροφή.


Αναζήτηση