Αφέλεια!

Βράδυ Δευτέρας αργά, στον υπολογιστή η φωνή της Χαρούλας να με ταξιδεύει στο παρελθόν μα και στο μέλλον κι εγώ να προσπαθώ να κατεβώ σκαλιά, όσα σκαλιά χρειάζεται για να καταλάβω πως οι άλλοι αντιλαμβάνονται το κόσμο γύρω τους, τις σχέσεις τις ερωτικές, τις επαγγελματικές και όλες τις άλλες, πως παίζουν τελικά το παιγνίδι της ζωής με ποιους κανόνες και ποιους όρους, με ποια ανταλλάγματα και ποιες πιστώσεις.

Εικόνες της πιο όμορφης πόλης...

Σάββατο δέκα και μισή το πρωί στο μικρό κεντράκι στο παραλιακό μέτωπο της όμορφης πόλης. Ο γεύση του καφέ Οσκαρική και η θέα μοναδική!Τι κι αν είναι Σεπτέμβρης μήνας τι κι αν απομένουν μόνο τρεις μήνες μέχρι και τα Χριστούγεννα... η θερμοκρασία εξαιρετική, κόσμος απολαμβάνει το μπάνιο του κι εγώ να πίνω γουλιά γουλιά το σκέτο καφεδάκι μου αγναντεύοντας ένα καράβι εκεί στα ανοιχτά να περιμένει την σειρά του για να μπει στο λιμάνι.

Ουφ σωθήκαμε!

Ουφ! Ευτυχώς πάει, έφυγε το φετινό καλοκαίρι. Μας κούρασε, δεν μας κούρασε; Δεν μας άφησε να χαρούμε ούτε ταξίδια, ούτε μπάνια ούτε φαγοπότια μα ούτε τα ψώνια μας! Απ’ όλα είχε. Εκρήξεις, Άδικα χαμένες ζωές και από πάνω απ’ όλα αυτά, την οικονομική κρίση, που εμάς εδώ κάτω, στο κέντρο του πλανήτη, την γη της επαγγελίας δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα μας αγγίξει.

Δόξα σοι ο θεός

Κανένας δεν ήταν συγγενής μου. Ούτε και της γυναίκας μου αλλά ούτε και των πεθερικών μου ούτε πρώτου, δεύτερου ή ακόμα και τρίτου βαθμού. Ολόκληρο το νησί μια γειτονιά όμως! Στεναχωρήθηκα πολύ κι εγώ όπως πόνεσες κι εσύ όταν συνειδητοποίησες το μέγεθος της καταστροφής, όπως τότε, τον Αύγουστο που έπεσε το αεροπλάνο παρόλο που εκεί όλοι κάποιον είχαμε κοντινό μας, γιατί αυτοί που έφυγαν ήταν πολλοί.

Αλλάζουμε;

Θυμάμαι να κρατώ σφιχτά το χέρι του πατέρα και να επιβιβαζόμαστε σε μια βάρκα τον γνωστό «πάμπορο», ξεκινώντας ένα σύντομο ταξίδι λίγα χιλιόμετρα από την ακτή. Μετά το μικρό αλλά υπέροχο θαλάσσιο περίπατο η ξενάγηση περιελάμβανε λουκουμάδες με σιάμισι και καζαντί. Στο μικρό μου μυαλουδάκι αυτό σήμαινε την έναρξη της ανεμελιάς, της τρίμηνης αποχής από τα μαθήματα, του όμορφου καλοκαιριού.

Περίπατος…

Στην αρχή σκέφτηκα να μην γράψω πάλι για την Λεμεσό. Είπα πόσες φορές να την εκθειάσω, λίγο έως πολύ βαρετό και σίγουρα πολύ τοπικιστικό. Μετά σκέφτηκα… μα αφού γράφω σε μια τοπική εφημερίδα που πάνω από όλα βάζει την πόλη και γράφει για αυτήν και την κανακεύει αλλά ενίοτε και την μαλώνει, γιατί εγώ να νιώθω ότι δεν πρέπει  να γράφω για αυτήν;

Ο κανίβαλος που έχουμε μέσα μας

Πράξη Πρώτη
Θηρία ανήμερα να σε κατασπαράζουν, περιμένουν εκεί στη γωνιά τα βλέπεις; Είναι οι μέχρι προχθές φίλοι σου, οι συνεργάτες σου, οι νέοι και παλιοί σου συνάδελφοι, χτεσινοί και σημερινοί γνωστοί, κάποιοι που ξανάδες μετά από χρόνια και όλοι όσοι φτιάχνουν τον άμεσο περίγυρο σου.

Σκέψεις…

Θα ήθελα σήμερα να είχα γράψει για κάτι πιο ανάλαφρο, μα δε μου βγαίνει. Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε όλοι το καλοκαίρι για να ξεκουραστούμε, να χαρούμε και να ξεγνοιάσουμε αλλά κάποιοι αποφάσισαν ότι αυτό για μας ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ. Ανατίναξαν την χαρά ακόμα ενός καλοκαιριού και μάλιστα παραλιακά και μάλιστα σε καιρό ειρήνης.

Ποτέ δεν είναι αργά!

Όντας ακόμα μαθητής οι γονείς μου είχαν όνειρο να με σπουδάσουν γιατί έτσι πίστευαν ότι θα προκόψω, θα γίνω καλύτερος άνθρωπος και τα λοιπά και τα λοιπά… Δεν ήρθε ένας χριστιανός να μου πει «άσε παιδί μου τα μεγαλεία, τις σπουδές και τις Αμερικές…» γίνε υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, μηχανικός κάτι άλλο τέλος πάντων… και θα δεις εσύ σε λίγα χρόνια, τα παλούκια σου χρυσά θα κάνεις.

Κενό…

Και τώρα τι κάνουμε; Καμιά αφίσα στους δρόμους, κανένα φυλλάδιο στα χέρια μας, καμιά τηλεοπτική διαφήμιση κανένα κτύπημα στη πόρτα του σπιτιού μας, καμιά Louis Vuitton... Σαν ένα ωραίο όνειρο που ήρθε, πέρασε και ξέμεινε κι έγινε μια καλή γλυκιά ανάμνηση. Ένα κενό μες τη ζωή μας δυσαναπλήρωτο. Πάνε κι αυτές οι εκλογές...

Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media