Η δική μου επιστροφή

Στάδιο Τρίτο
Βλέπω την μάνα μου με ολοκόκκινα από το κλάμα μάτια, τον πατέρα μου να βηματίζει ανήσυχος πάνω κάτω και να ανάβει το ένα μετά το άλλο τα τσιγάρα.

Εγώ δεν ξέρω τι σημαίνει στην πραγματικότητα η λέξη πόλεμος γιατί στην Δευτέρα δημοτικού η λέξη φάνταζε παραμύθια. Το μικρό τρανζιστοράκι πάνω στο πάγκο της κουζίνας να παίζει εμβατήρια και κάθε λίγο η φωνή της εκφωνήτριας του ΡΙΚ να ανακοινώνει ότι έχουμε ρίξει τους Τούρκους στην θάλασσα στο Πέντε Μίλι. Σαράντα χρόνια μετά βρίσκομαι εκεί στο σημείο που δήθεν πετάξαμε τους Τούρκους στην θάλασσα σαν ένας κοινός περιηγητής ξένος προς τον τόπο τούτο. Βρίσκομαι εκεί που η ιστορία του νησιού μου άλλαξε πορεία όπως άλλαξε και η ζωή μας μορφή και περιεχόμενο μα προπαντός μέλλον.

Στάδιο πρώτο
Οκτώμισι το πρωί και επιβιβάζομαι μέσα σε ένα λεωφορείο με προορισμό να γνωρίσω την ίδια μου την πατρίδα. Βρήκα το θάρρος να το κάνω. Σαράντα χρόνια ήταν πολλά. Σαν ένα μικρό παιδί που ξεκινά να πάει εκδρομή και είναι μες την τρελή χαρά, έτσι κι εγώ ξεκινώ την διαδρομή και το κάθε κύτταρο μου γίνεται δέκτης από απανωτές πληροφορίες. Το οπτικό μου πεδίο μου δεν έχει όρια. Λευκωσία, κάμπος της Μεσαορίας, Περιφραγμένη Αμμόχωστος, ξανθή άμμος, Μεσαιωνική πόλη και μετά Απόστολος Βαρνάβας, Μπογάζι. Αποθηκεύω στην μνήμη του υπολογιστή του εγκεφάλου μου τόσες εικόνες, χρώματα, ήχους και μυρωδιές που νομίζω ότι θα εκραγεί.

Στάδιο Δεύτερο
Η διαδρομή προς την άκρη της Κύπρου τον Απόστολο Ανδρέα είναι μεγάλη και αρχίζει να λειτουργεί στο συναίσθημα αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω. Απόγευμα με τον ήλιο να χρυσίζει στις ακτές της Καρπασίας. Τα νερά καθαρά και πρασινογάλανα κάνουν τις εικόνες ξεγνοιασιάς στο μυαλό να χορεύουν τρελά. Κώμα του Γυαλού, Γιαλούσα, Αγιος Θέρισσος, Ριζοκάρπασο και Απόστολος Αντρέας. Νομίζω “ΔEN” αισθάνομαι συγκίνηση ούτε χαρά ούτε λύπη. Δεν είμαι υπό την επήρεια καμιά ναρκωτικής ουσίας απλά βλέπω και ακούω ήχους νομίζω και συνεχίζω να απορροφώ. Προσκυνάμε και φεύγουμε. Και συνεχίζει η διαδρομή προς το Μπελαμπάις και μετά Κερύνεια με σταθμό καθοριστικό στο πέντεμιλι. Στην Κερύνεια λύγισα!

Τελικά εμένα η δική μου η πατρίδα ποτέ δεν μοιράστηκε στα δύο.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media