Πρωινή έμπνευση

Είναι 5:30 το πρωί και ο Χρίστος περιμένει το κομμάτι μου για να κλείσει το φύλλο της ερχόμενης Πέμπτης. Είμαι ξύπνιος από τις τέσσερις και στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου γιατί αισθάνομαι αφόρητα την ζέστη.

Δεν έχω ακόμη καλά καλά χωνέψει ότι το καλοκαίρι στέκεται στο κατώφλι μου.

Έχω επιθυμήσει τη θάλασσα και το ουζάκι στη βεράντα μου κι από δίπλα να μυρίζει το γιασεμί. Δεν έχω κάνει πλάνα για τους αγαπημένους καυτούς μήνες του «Κυπριακού» μου καλοκαιριού. Θέλω όμως όπως και πέρσι να αφήσω τον τόπο μου να μου ξανασυστηθεί και να τον βάλω στην ζωή μας (μια συνήθεια που μας έμεινε πριν από το γιουρογκρουπ οπόταν και μετά από αυτό συνεχίστηκε γιατί δεν μας έμεινε μια για να κάνουμε σχέδια για αεροπλάνα και βαπόρια).

Τώρα που αποτυπώνω τις σκέψεις μου στην οθόνη του τάμπλετ αρχίζω να κάνω πλάνα και να δημιουργώ διαδρομές με γεύση και χρώμα. Με βλέπω με την παρέα μου στο γεφύρι του Τζελεφού να στήνουμε πίκνικ με καρπούζι και χαλούμι, στη Πέγεια στις θαλασσινές σπηλιές να μαζεύουμε αναμνήσεις και στο περιγιάλι το κρυφό, το Κόννο να μας δροσίζει το καταγάλανο νερό.

Με βλέπω να μετράω τα άστρα στον κατακάθαρο ουρανό του Τροόδους την ώρα που η μυρωδιά του πεύκου θα ταξιδεύει κάτω μέχρι και την θάλασσα. Βλέπω τον θαυμασμό στα μάτια των παιδιών μου για την Βυζαντινή ιστορία μας στο Άγιο Ιωάννη τον Λαμπαδιστή στον Καλοπαναγιώτη, νιώθω την ελευθερία που νιώθουν όταν τρέχουν αμέριμνα στο δάσος και χαίρομαι όταν νιώθουν την άμμο της Κύπρου μας σαν ευλογία και όχι σαν ενόχληση. Τα βλέφαρα, μου βαραίνουν, νιώθω να νυστάζω, έχω γράψει ήδη το κομμάτι μου χωρίς να το καταλάβω. Κύπρος ανεξάντλητο θέμα.

Μπορώ να γράφω για πάντα και να μην βαρεθώ ποτέ. Η έμπνευση έρχεται μέσα από την αγάπη. Τελικά αγαπώ πολύ την Κύπρο μου.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media