Μια γιορτή καλοκαιρινή

Η πολυαναμενόμενη μεγάλη μέρα ήρθε και ήταν η Πέμπτη που μας πέρασε αλλά τελικά αποδείχθηκε πολύ μικρή σε διάρκεια. Το κάθε λεπτό της μέρας αυτής ήταν γεμάτο με εικόνες που γίνονταν αυτόματα εμπειρίες βατήρες για το σάλτο προς ένα ελπιδοφόρο αύριο.

Τα συναισθήματα διαδέχονταν κάθε κίνηση της κόρης του ματιού μου, εναλλάσσονταν με τις καδραρισμένες φωτογραφίες της πατρίδας που τώρα αποφάσισα να γνωρίσω.

Σταμάτησα την αγχωτική μου καθημερινότητα για να ξεκινήσει το ταξίδι κατά το μεσημέρι. Σε λιγότερο από μισή ώρα άρχισε να παίρνει μορφή η διαδρομή μέσα στον κάμπο της Μεσαρκάς. Αριστερά και δεξιά του δρόμου χωριά που είχα ακουστά αλλά τώρα μάθαινα σε μια άλλη γλώσσα τόσο ξένη μα και τόσο πλέον χρήσιμη. Και σε κάποια στροφή από το Μπογάζι και βορειότερα ένα ένα στη σειρά απολύπτονται τα χωριά που έμαθα μέσα από τα ραδιοφωνικά μηνύματα προς του εγκλωβισμένους μας στο ΡΙΚ την δεκαετία του εβδομήντα μα και του ογδόντα.

Και στη Γιαλούσα η πολύ καλή φίλη μου η Μαρία που γίναμε φίλοι πριν από 37 χρόνια όταν ήρθε στην αποδώ μεριά αρχίζει να μου φωνάζει να προλάβω να δω το σπίτι που γεννήθηκε και έζησε μέχρι τα δέκα της και γω να ρίχνω μια γρήγορη ματιά. Φορτισμένη η ατμόσφαιρα. Θα μου πει κάποιος τώρα αποφάσισες να συγκινηθείς; Μα εγώ λέω τώρα το σύμπαν αποφάσισε να συνωμοτήσει και για μένα.

Και φτάνουμε στον Απόστολο στην μύτη της Κύπρου, και μετά στην αυλή του Δημοτικού σχολείου του Ριζοκαρπάσου να παρακολουθώ την καλοκαιρινή γιορτή των παιδιών. Των παιδιών που ξέρουν και χορεύουν και δέκα Κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς και τραγουδούν και είκοσι παραδοσιακά τραγούδια και που ξέρουν να αγαπούν με περηφάνια αυτό που έχουν είτε λίγο είτε πολύ. Και είναι τόσο λίγα αυτά τα παιδιά αλλά με τόσο πολλά χαρίσματα μα κυρίως με σπουδαία δυνατή ψυχή και αγάπη για την καταγωγή τους. Κι εγώ σκέφτομαι εμένα τα παιδιά μου γιατί να μην χορεύουν τον συρτό, γιατί να μην τραγουδούν το «γιασεμί» γιατί; Και την ώρα που φεύγουμε να μου λέει κάποιο από τα παιδιά του γυμνασίου «Ελάτε και στην δική μας γιορτή κύριε» και εγώ να αραδιάζω δικαιολογίες για την πολυάσχολη εγωιστική μου ζωή μέσα στην «ελευθερία» και συνεχίζει: «Ένα μικρό απόγευμα από το μεγάλο χρόνο σας θα είναι και που… δεν θα ξαναέρθει ποτέ!».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media