Ποια νέα εποχή και πράσινα άλογα

Θέλω να μοιραστώ κάτι αισιόδοξο, κάτι καινούργιο, κάτι καλό. Κουράστηκα να γράφω για τα κακά αυτού του τόπου αλλά αφού τίποτε καλό δεν γίνεται οι επιλογές μου εκμηδενίζονται.

Έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο βαθμό αποθράσυνσης που πλέον είναι ανώφελο να μιλάμε για νέα εποχή, νέο τρόπο σκέψης ή ακόμα …τόπο στους νέους με νέες ιδέες αδιάφθορες άρα ένα καλύτερο μέλλον. 

Η σκέψη μας και λέω μας, γιατί δεν βγάζω τον εαυτούλη μου έξω, είναι πώς να την κάνουμε έστω και τώρα που κυκλοφορούμε σε ένα κόσμο γεμάτο αποκαΐδια και ερείπια. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα γιατί η σήψη είναι βαθιά και αφού ο «ακρωτηριασμός» μας ήταν επιφανειακός και αφού ρίξαμε όλα τα λάθη, τα κακά και τα άλλα πάνω σε οποιοδήποτε άλλο και βγάλαμε την πάρτη μας έξω, ξανά προς τη δόξα τραβάμε! 

Ο κλέφτης ακόμα κλέβει, ο δολοφόνος ακόμα σκοτώνει και ο βιαστής ακόμα ασελγεί με τη δική μας ανοχή. Μα για να αφήνουμε όλα αυτά να συμβαίνουν μήπως είμαστε κι εμείς κλεφτρόνια, μήπως μας αρέσει να παίρνουμε τις ζωές των άλλων ή μήπως φτιαχνόμαστε όταν και μόνο ασελγούμε; 

Όλοι γαυγίζουμε για να καθαρίσουμε την ακτίνα μας, λες και είναι ολόκληρος ο κόσμος μας μια ακτίνα τόση δα που το μόνο που χωράει μέσα της είναι ο ακράτητος εγωισμός μας, η καλοπέραση μας. Όλο «εμείς» που μεταφράζεται σε ένα τεράστιο εγώ γιατί σ’ αυτό το έρημο νησί πολύ σπάνια το εμείς είχε την πραγματική του έννοια! 

Είναι το που δεν κάνουμε ένα βήμα για να ξεβολευτούμε που με πειράζει. Είναι που μέσα στην κατάντια μας βρήκαμε λύσεις να ξεφεύγουμε χωρίς να κάνουμε βήματα μπροστά που μου τι δίνει. Είναι που δεν θα αλλάξουμε ποτέ που με μαραζώνει και τα παιδιά μας θα μάθουν να κάνουν τα ίδια που κάναμε και ακόμα κάνουμε.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media