Ζούγκλα (Από τον Λάμπη στον Ανατόλη)

Τα τελευταία οκτώ χρόνια μετά από μια μεγάλη τρικυμία στην ζωή μου, που μπορώ να της δώσω τον τίτλο «η μεγάλη κλοπή από χέρι γνωστού και φίλου» που μου άφησε πληγές τόσο οικονομικές όσο και ψυχικές αποφάσισα να δώσω ακόμα μια ευκαιρία στους ανθρώπους.

Παρόλο που αυτή η φουρτούνα με κτύπησε σε βράχους και με παρέδωσε στην Σκύλλα και την Χάρυβδη άνευ όρων εγώ μετά από μια περίοδο ανασυγκρότησης τα έβαλα προσωρινά σε παράλληλη πορεία με την ζωή μου και αποφάσισα να γίνω «καλύτερος» άνθρωπος έστω κι αν αυτή η κλοπή σε άλλες περιπτώσεις θα τιμωρούνταν με ισόβια.

Ενοχοποίησα το εαυτό μου και οικειοποιήθηκα την κατρακύλα μου αυτή, γιατί πίστεψα βαθιά μέσα μου ότι ο εγωισμός μου έφταιξε άρα έπρεπε να ξαναγαπήσω και να εμπιστευτώ τους γύρω μου, να προσφέρω και να δώσω πίσω όσα πίστεψα ότι είχα στερήσει ίσως από κάποιους.

Και να που μερικά χρόνια αργότερα η εμπιστοσύνη και η προσφορά αλλά και τα μεγάλα ανοίγματα αθωότητας… μου κάρφωσαν στην πλάτη ένα μαχαίρι τόσο βαθιά που όχι μόνο δεν πόνεσα μα μου θύμισε -γιατί είχα ξεχάσει-πόσο ανυπόφορη μπορεί να γίνει η κάθε στιγμή από μια κλοπή.

Δεύτερη φορά πάλι μια μεγάλη κλοπή προσωπικής μου περιουσίας αλλά και αυτή την φορά οικονομική, ψυχική και επιπρόσθετα συναισθηματική. Ανεκτίμητη αξία στα χέρια αυτή την φορά ενός άγνωστου που θέλησε να εκμεταλλευτεί την αθωότητα μου και την πίστη μου ότι ο δικός μου χώρος είναι μόνο δικός μου και η περιουσία μου ανήκει μόνο σε μένα. Πάλι λάθος βγήκα. Δεν υπολόγισα σωστά, άφησα τον εαυτό μου να ονειρευτεί και μάλιστα για πολύ καιρό πάλι και τον έβαλα σε ένα όνειρο όπου ο κόσμος είναι ιδανικά τίμιος.

Άφησα ότι αγαπούσα αφύλακτο και απροστάτευτο. Ψέματα. Ζούγκλα ήταν και πριν οκτώ και σαράντα οκτώ και πριν χίλια τετρακόσια οκτώ χρόνια. Και θα ‘ναι ζούγκλα μέχρι να πάψει να γυρίζει τούτος ο πλανήτης.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media