Παρέλαση...

και χόπλα, εν-δυο!

φτάνω στο δρόμο της παρέλασης. κόσμος πολύς στη μακαρίου. μακάριοι όλοι τους. κοσμοσυρροή. κάτι διαφορετικό συνέβαινε όμως αυτή τη φορά:

οι θεατές είχαν αρπάξει τα όπλα από τους στρατιώτες και τα στρέφανε ο ένας στον άλλον. σημαδεύανε αλλήλους, στο μέτωπο, στα αυτιά, στην καρδιά ή στο στομάχι. σημαδεύανε και τα παιδιά τους που τα είχαν φέρει να ενθουσιαστούν με (το) ζόρι. τους άντρες τους και τις γυναίκες τους, που "αφού ήταν και εθνική επέτειος, να μην πάνε όλοι μαζί, να καμαρώσουν;¨ και σημαδεύαν και τους άλλους θεατές, στον απέναντι δρόμο. με τους περισσότερους γνωρίζονταν, οπότε οι απειλή είχε κάτι το οικείο.

όπλα οπλοπολυβόλα, όπλα πιστόλια, νάρκες, βόμβες, κανόνια, ναρκαλιευτές και παγώνια!

όλα είχαν περάσει στα χέρια αδέξιων, αδέκαρων, μα εθνικώς αδέκαστων.

οι στρατιώτες με τη σειρά τους, χειροκροτούσαν. μερικοί είχαν προλάβει να αρπαξουν τα πλαστικά σημαιάκια με τις ρίγες τις μπλε, και τα κουνούσανε με μανία, σαν προέκταση του χεριού τους. πού και πού είχε και καμιά άσπρη σημαία, με μια πορτοκαλί στάμπα στο κέντρο. χαμός!

όνειρο όμως ήταν. ότι γιόρταζε η πατρίδα, και μια μεγάλη παρτίδα όπλων μοιράστηκε στους χειροκροτητές της πολεμόχαρης ανούσιας μιζέριας μια και καλή. και αυτοί, μη ξέροντας τι να τα κάνουν, ξεκίνησαν να παίζουν. πόλεμο.

έχοντας ξυπνήσει, όμως, βλέπω πως τονώθηκε το εθνικό αίσθημα, σήμερα, λίγες μέρες μετά, και όλοι τους ακόμη χαζοπαίζουν με τα όπλα, και θα σταματήσουν μόνο σαν αρχίσει η επόμενη συνάδελφος παρέλαση, το καμάρι του Φεβράρη.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media