• Αρχική
  • Blog
  • Μόνιμες Στήλες
  • Τα πράγματα με τ’ όνομα τους

Ο Μάριος Τόκας και η πόλη του

Παίρνω την ευκαιρία από την συναυλία που δόθηκε πριν από μερικές μέρες στο Ηρώδειο στην Αθήνα, για την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου ημέρας ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου σ’ αυτή εκτελέστηκαν με μεγάλη επιτυχία τραγούδια του μεγάλου συμπολίτη μας συνθέτη Μάριου Τόκα, για να διαμαρτυρηθώ σαν συμπολίτης του για την μέχρι τώρα παράληψη του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού να τον τιμήσει, όπως θα έπρεπε, με έμπρακτα έργα.

Απ’ ό,τι φαίνεται και το τι μας παρουσιάζονται τελευταία με τα κατά συρροή γεγονότα, στην κοινωνία των μουσουλμάνων, άρχισε να γίνεται πολύ επιθυμητή η επάνοδος στη μοναρχία και μάλιστα στη θρησκευτική και πολιτική μοναρχία όπως ήταν παλιά, με τους χαλίφηδες, σουλτάνους, βασιλιάδες, βεζίρηδες κ.λπ. Είναι μέσα στο πετσί τους να αποδέχονται με ευχαρίστηση την ύπαρξη πολιτικοθρησκευτικού άρχοντα, που να κόβει να ράβει κατά το τι κατεβάζει ο νους του, στηριζόμενος βέβαια στους θρησκευτικούς ιερούς τους κανόνες.

Πιστεύω ότι όλοι όσοι επισκέφθηκαν την επίχωση της Λεμεσού, που βρίσκεται στο τέλος της ολοκλήρωσης της ανάπλασής της, εκφράστηκαν με τα καλύτερα λόγια, συμπολίτες μας και ξένοι. Είναι η καλύτερη εικόνα που εκπέμπει και εκφράζει τη Λεμεσό, δίδοντας μαζί με τη μαρίνα και το Παλιό Λιμάνι που τελείωσε η ανάπλασή του, το χαρακτηρισμό, «Το διαμάντι της Μεσογείου».

Στη Κύπρο γίνονται αρκετά πολιτικά, οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά και άλλα «θαύματα» από τους κατά καιρούς διοικούντες αλλά και διοικούμενους, χωρίς κάποιος να πληρώνει γι’ αυτά είτε καταδικαζόμενος και φυλακιζόμενος, είτε πηγαίνοντας σπίτι του σαν πολιτικός.

Ακούμε πολύ τακτικά, τώρα τελευταία ιδίως, τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, να μας διαλαλεί και να μας διαφημίζει το κατόρθωμα της οικονομικής πολιτικής της διακυβέρνησης του, όπου άρχισαν, όπως μας λεν, να αξιολογούν τα θετικά αποτελέσματα της.

Όποτε ακούω και βλέπω από τις ειδήσεις για τα συνέδρια της ομάδας των G20, των πλουσιοτέρων κρατών του κόσμου, και βλέπω ότι και η Τουρκία είναι μέλος αυτής της ομάδας με πιάνει η κατάθλιψη και πανικός, συγκρίνοντας το κατάντημα μας σήμερα σαν ελληνισμός.

Κούρεμα, ανεργία, ξεσπίτωμα

Διερωτώμαι, αυτός ο λαός πόσα βάσανα θα τραβήξει και πόσο ακόμα θα αντέξει τις τόσες ταλαιπωρίες που «κατορθώνουν» οι διάφοροι αχάπαροι και εγκληματούντες πολιτικοί, πολιτειακοί, ειδήμονες, ειδικοί, απατεώνες, κρατώντας τη τύχη και το μέλλον του στα χέρια τους για τόσα χρόνια τώρα;

Με τη τελευταία επίσκεψη στην Κύπρο του Γενικού Γραμματέα του Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας Αναστάσιου Μητσιάλη, και με τις από «λάθος» δηλώσεις του για τον «τουρκοκυπριακό λαό» και για τις παραινέσεις του για «αμοιβαίες υποχωρήσεις» για να λυθεί το Κυπριακό, καταλαβαίνουμε το μέγεθος της σύγχυσης που διακατέχει το ελλαδικό Υπ. Εξωτερικών.

Επειδή όταν επισκέπτομαι μιαν άλλη χώρα, πέρα από την επιδίωξη για ξεκούραση και την ευχαρίστηση, πράγματα που επιζητούμε όλοι μας, μου αρέσει να μελετώ διάφορα θέματα που πέφτουν στην αντίληψή μου είτε για να εμπλουτίσω τις γενικές μου γνώσεις, αλλά ιδιαιτέρως για να μελετήσω κάποιες διαφορές και κάποια καλά πράγματα που δεν τα έχουμε στην πατρίδα μας, που ίσως γνωστοποιώντας τα να συμβάλουν στη βελτίωση των δικών μας δεδομένων και συνθηκών.

Οι λέξεις ανεργία, επαναδραστηριοποίηση, ανάπτυξη κ.λπ., δεν υπήρχαν στο λεξιλόγιό μας πριν από μερικά χρόνια. Τώρα όλοι οι πολιτευόμενοι, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, και άλλοι, μας βομβαρδίζουν καθημερινά μ’ αυτό και άλλο λεξιλόγιο, ευρισκόμενοι σε φοβερά αδιέξοδα.

Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media