Ισλαμισμός, φανατισμός και Ευρώπη…

Είναι παραδεκτό από τον κάθε δημοκρατικά εμφορούμενο άνθρωπο, ότι ο καθένας μπορεί και δικαιούται να πιστεύει σε όποια θρησκεία και όποιο Θεό επιθυμεί. Με ευγένεια και καλοσύνη πρέπει να μπορεί να μιλήσει και σ’ άλλους, για τη θρησκεία του, να τους πληροφορήσει και εάν το επιθυμούν να τους εντάξει σ’ αυτή. Όμως μέχρις εδώ, αποκλειομένης της βίας, ψυχικής ή σωματικής.

Σήμερα, δυστυχώς, φαίνεται να αναβιώνουν οι μέθοδοι με τις οποίες οι μουσουλμάνοι επέβαλλαν τη θρησκεία τους σε λαούς στους οποίους είχαν επιβληθεί στρατιωτικά, διοικητικά, εκπαιδευτικά κ.λπ. Είναι γνωστές οι θηριωδίες και τα εγκλήματα εναντίον των Ελλήνων, Αρμενίων, Κούρδων, Λατίνων και άλλων, εξαναγκάζοντας τους να εξισλαμιστούν. Ξύπνησε τώρα πάλιν ο πολύ αρρωστημένος φανατισμός όπου με μαχαίρι και φωτιά (όχι με αγάπη και σεβασμό, όπως διδάσκει ο χριστιανισμός), προσπαθούν να επιβληθούν. Μια άκρως επικίνδυνη πολιτική που θα πρέπει να μας βάλει όλους μπροστά στις ευθύνες μας. Δεν πρέπει να αναβιώνουν αυτές οι αναχρονιστικές μέθοδοι και τρόποι ζωής μέσα σ’ αυτά τα καταπιεστικά και χωρίς σεβασμό στον άνθρωπο καθεστώτα. Πρέπει να σταθούμε εμπόδιο στην προώθηση και επιβολή αυτών των συστημάτων.

Η Ευρώπη, δυστυχώς, άρχισε να διαβρώνεται απ’ αυτή την προσπάθεια εξισλαμισμού νέων ανθρώπων, ευρωπαίων και χριστιανών, οι οποίοι προσηλυτίζονται στο Ισλάμ και μάλιστα συμμετέχοντας σε αγριότητες για την διάδοση και την επιβολή του. Αυτό το φαινόμενο άρχισε να γίνεται της μόδας στους κύκλους νέων ανθρώπων και να διαδίδεται με μεγάλη ταχύτητα.

Γι’ αυτό το πολύ επικίνδυνο φαινόμενο, φταίει κύρια η πολύ χλιαρή έως και ανύπαρκτη συμμετοχή του περισσότερου κόσμου των ευρωπαϊκών χωρών στην χριστιανική δραστηριότητα και ζωή. Οι περισσότερες εκκλησίες υπολειτουργούν με μειωμένη παρουσία κόσμου, ιδίως νέων. Είναι κατ’ όνομα χριστιανοί οι περισσότεροι. Γι’ αυτούς οι μεγάλες γιορτές «γιορτάζονται» εκτός εκκλησιών, μέσα από πάρτι, μεθύσια, φαγοπότια, ακολασίες και γενικά χωρίς πνευματικότητα, πράγμα που άρχισε και επιτείνεται και στη πατρίδα μας. Δυστυχώς, αυτή την πνευματικότητα βρίσκουν την ευκαιρία οι ισλαμιστές κήρυκες, είτε με προσωπικές επαφές είτε μέσω του πολύ δραστικού διαδικτύου, να την καλύψουν, με ψευδολογίες, κολακείες και παραινέσεις.

Άλλος λόγος της διάβρωσης της Ευρώπης και της ένταξης στον ισλαμισμό, είναι και ο μεγάλος αριθμός τζαμιών. Σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως τη Γερμανία, σε κάθε χωριό υπάρχει τζαμί με το μισοφέγγαρο από πάνω. Σε μια κοινότητα όπου η κύρια θρησκεία (ο χριστιανισμός), είναι πολύ αδρανής, οι νέοι τουλάχιστον, είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούν από τη δραστήρια παρουσία και τη «πνευματικότητα» του μουσουλμανισμού.

Σαν Κύπρος, ένεκα και του εθνικού μας θέματος, έχουμε υποχρέωση να τους προστατέψουμε τους νέους, σαν κράτος, εκκλησία και κοινωνία, για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεως. Οι προσπάθειες εκμοντερνισμένων γονιών, διδασκόντων και πολιτικών, να απομακρύνουν τα παιδιά από την εκκλησία και την πνευματικότητα της, με το κακό παράδειγμα τους, τα αφήνουν εκτεθειμένα στην «πνευματικότητα» και «δράση» του ισλαμισμού.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media