Βιομηχανίες που λειτούργησαν στη Λεμεσό

Στην πόλη μας δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν με επιτυχία σε παλαιότερα χρόνια, βιοτεχνίες και βιομηχανίες παραγωγής διαφόρων προϊόντων αλλά στην πορεία τους δυστυχώς δεν κρατήθηκαν. Οι λόγοι που τις οδήγησαν στο κλείσιμο και τη διάλυση ήσαν διάφοροι.

Ο ισχυρός ανταγωνισμός από τα εισαγόμενα παρόμοια προϊόντα, η μικρή κατανάλωση, η κακοδιαχείριση, η ανυπαρξία σωστής διαδοχής, η μη αναπροσαρμογή των μεθόδων και μέσων παραγωγής, η ανυπαρξία κρατικής αρωγής, τα αυξανόμενα ραγδαία εργατικά και πολλοί άλλοι λόγοι.

Πάντως ένα είναι το κρατούμενο, χάθηκαν σημαντικές και πρωτοπόρες βιοτεχνίες και βιομηχανίες, που εμπλούτιζαν την συλλογή των παραγόμενων προϊόντων μας και κατέτασσαν την Κύπρο, ένα σκαλοπάτι ψηλότερα απ’ ότι είναι σήμερα. Από τις βιομηχανίες που θυμάμαι και με εντυπωσίαζαν, ήταν το Κουμποποιείο όπου αργότερα μετατράπηκε σε βιομηχανία ένδυσης με το όνομα ΛΕΜΕΚΟ. Σ’ αυτό παρήγαγαν διάφορα κουμπιά για ενδύματα. Οι πρώτες ύλες για τη παραγωγή των κουμπιών ήσαν το σκληρό τσόφλι (περίβλημα) ειδικής καρύδας, ή το κέλυφος οστράκων. Μέρος των κουμπιών που παρήγοντο παρέμεναν στη κυπριακή αγορά ενώ το κύριο μέρος εξήγετο. Παρόμοια βιομηχανία παραγωγής κουμπιών λειτούργησε τα τελευταία χρόνια με άλλη ιδιοκτησία και ονομασία σ’ άλλη περιοχή, τροφοδοτούσα κυρίως τις κυπριακές βιομηχανίες ένδυσης. Η πρώτη ύλη σ’ αυτή τη περίπτωση ήταν διάφοροι τύποι πλαστικών υλικών. Κι’ αυτή η βιομηχανία δυστυχώς έκλεισε.

Η βιομηχανία των χυτηρίων διαφόρων μετάλλων υπήρξε και δραστηριοποιόταν επιτυχώς για αρκετά χρόνια. Θυμάμαι το χυτήριο του Κυριακίδη (γωνία Ειρήνης και Ναβαρίνου) όπου μάλιστα σ’ αυτό πέραν των άλλων προϊόντων παρήγοντο και μεγάλες καμπάνες εκκλησιών. Αργότερα λειτούργησαν τα χυτήρια Φάρος (οδός Γαλιλαίου) και Νέμιτσας (Φραγκλίνου Ρούσβελτ). Κι’ αυτά έκλεισαν και ίσως σήμερα να υπάρχουν κάποιες πολύ μικρότερες μονάδες.

Η κεραμουργικές βιομηχανίες ήσαν κάποτε πολύ ανθούσες στη Λεμεσό. Το Κεραμείο Λεμεσού και το Κεραμείο Συκοπετρίτη, ήσαν δύο σημαντικές βιομηχανίες, όπου προμήθευαν τις κυπριακές οικοδομικές επιχειρήσεις με τούβλα, κεραμίδια, και ένα σωρό αλλά προϊόντα. Επίσης έκαναν και εξαγωγές αυτών των προϊόντων τους. Σήμερα, δεν υπάρχει το Κεραμείο Λεμεσού το οποίο διαλύθηκε εντελώς και στην θέση του θα κτιστούν εμπορικά συγκροτήματα. Κάποτε υπήρχε μεγάλη δραστηριότητα στη καλλιέργεια μεταξοσκωλήκων για τη παραγωγή μεταξιού. Την επεξεργασία των κουκουλιών από το μεταξοσκώληκα την έκανε μια μικρή βιοτεχνία εδώ στη Λεμεσό. Έβγαζε κλωστή μεταξιού απ’ αυτά, την οποία χρησιμοποιούσαν στους αργαλειούς, χειροκίνητους ή και βιομηχανικούς για την παραγωγή υφασμάτων και άλλων υλικών για ακριβά ενδύματα.

Αρκετές βιομηχανίες κατεργασίας πλαστικών λειτουργούσαν στη Λεμεσό, όπου παρήγοντο διάφορα πλαστικά προϊόντα,αλλά μια-μια έκλεισαν, παραμένοντας πολύ λίγες. Βιομηχανίες παραγωγής ενδυμάτων, παπουτσιών, ταξιδιωτικών βαλιτσών λειτούργησαν με μεγάλη επιτυχία. Σχεδόν όλες έχουν κλείσει και όσες έμειναν, οι ιδιοκτήτες τους καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τις κρατήσουν.

Είναι προς λύπη του κάθε Λεμεσιανού αυτή η οπισθοδρόμηση σ’ αυτούς τους τομείς δραστηριοτήτων των συμπολιτών μας. Ας ληφθούν επιτέλους μέτρα από τους αρμόδιους φορείς για να σταματήσει αυτή κατηφόρα.

Ο Αδάμος Κόμπος είναι δημοτικός σύμβουλος με το Κ.Σ. ΕΔΕΚ Λεμεσού και αντιπρόεδρος της Σχολικής Εφορείας


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media