Η ανθισμένη αμυγδαλιά

Από τη γνώση και τη σοφία που μας κληροδότησε ο Δάσκαλος Κωστής Κολώτας
Βγείτε λίγο έξω από την πόλη, αυτό το Σαββατοκύριακο, για να δείτε το μήνυμα της καινούργιας ζωής, την ανθισμένη αμυγδαλιά σε όλη της την ομορφιά. Δυστυχώς, ελάχιστες πια αμυγδαλιές απέμειναν στην πόλη. Τις έφαγε κι αυτές το τσιμέντο και η άσφαλτος. Κι αυτά τα ξενόφερτα δέντρα που ούτε θροΐζουν, ούτε ανθίζουν, ούτε καρπίζουν.

Ξανά λοιπόν η μάνα φύση, η μάνα όλων, η γη, πρασίνισε, έγινε πολύχρωμη. Κι έγινε με τη μυγδαλιά κάτασπρη, λευχειμονούσα.

Μέσα σ’ αυτήν την αναγέννηση της φύσης, έβλεπαν οι αρχαίοι ένα θεό, το Διόνυσο, τον πιο αγαπημένο τους θεό. Αυτός μου έρχεται στο νου κάθε φορά που βλέπω τις πρώτες ανθισμένες αμυγδαλιές. Κι ακόμα μου έρχονται στο νου και τα λόγια από τον Καζαντζάκη: «Είπα στη μυγδαλιά: «αδελφή, μίλησέ μου για το θεό». Κι η μυγδαλιά άνθισε!…»

Νέα ζωή, λοιπόν, αισιοδοξία κι ομορφιά, ή αν θέλετε αισιοδοξία από την ομορφιά. Την ομορφιά και την ανανεωτική δύναμη της φύση διαλαλεί η θέα και το θαύμασμα της ανθισμένης αμυγδαλιάς. Τη βλέπεις και ομορφαίνει ο κόσμος γύρω σου. Αλλά κυρίως μέσα σου. Και μέσα σ’ αυτήν την ασχήμια που μας περιβάλλει, εξωτερική και εσωτερική, η ομορφιά της αμυγδαλιάς είναι μια ανάσα.

Κι έτσι, λέω, τώρα που κάπου, κλεισμένοι κι απομονωμένοι συζητούν το αύριο αυτού του λαού κι αυτού του τόπου οι δυο ηγέτες του, να ευχηθούμε να βλέπουν από ένα παράθυρο μιαν ανθισμένη αμυγδαλιά.

Ή καλύτερα δυο τέτοιες ανθισμένες αμυγδαλιές, μια στο βορρά και μια στο νότο, όπως ονομάζουν τον τόπο μας. Και να καταλάβουν πως η φύση σ΄ αυτό τον μικρό τόπο, σ΄ αυτόν τον ελάχιστο χώρο, δεν ξεχωρίζει βορρά και νότο. Κι ανθίζει παντού το ίδιο. Και είναι παντού ο ίδιος ενιαίος, αδιαίρετος, αγαπημένος για όλους τους κατοίκους του τόπος. Δεν χωρίζει αυτόν τον λαό σε Βορείους και Νοτίους.

Η αμυγδαλιά κάθε χρόνο τέτοια εποχή ανθίζει, και απ’ εκεί και από δω. Το ίδιο, λίγο πριν, άνθισε το μιτσικόρυδο. Το ίδιο όμορφα θα ανθίσουν σε λίγο τα κυκλάμινα και οι μαργαρίτες. Για αιώνες τώρα αυτό κάνουν.

Άνθισε και φέτος και στο «Βορρά» και στο «Νότο» η αμυγδαλιά. Για να μας θυμίσει πως ένας είναι ο τόπος κι ένας ο λαός. Να ευχηθούμε, λοιπόν, να ανοίξουν ένα παράθυρο, οι δυο ηγέτες, να δούνε την ομορφιά της αμυγδαλιάς, και να πάρουν το αισιόδοξο μήνυμά της. Πως η ζωή πρέπει να ξαναρχίσει και να συνεχιστεί απρόσκοπτα σ΄ αυτόν το τόπο, δίχως σύνορα, δίχως τείχη, και προ πάντων δίχως μίσος και καχυποψία.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media