Και πάλιν οι ανεγκέφαλοι…

Από τη γνώση και τη σοφία που μας κληροδότησε ο Δάσκαλος Κωστής Κολώτας
Έρχεται και επανέρχεται αυτή η ιστορία με τους «ανεγκέφαλους», όπως επιλέξαμε να αποκαλούμε εδώ στον τόπο μας, τους ταραξίες των γηπέδων, για να τους ξεχωρίζουμε, φαίνεται, από μας τους άλλους, τους εν-εγκέφαλους ή σώφρονες. Είναι μια μορφή κοινωνικού ρατσισμού, βέβαια, αλλά τέλος πάντων. Το θέμα είναι άλλο.

Όπως συμβαίνει με όλα τα κοινωνικά (και άλλα) φαινόμενα ή δυσάρεστες καταστάσεις, θριαμβεύει και εδώ ο ποντιο-πιλατισμός, η αποφυγή ανάληψης των ευθυνών μας, παρόλο που μεγαλόστομα διακηρύττουμε: «είναι καιρός να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας», αλλά με το όλοι εννοούμε τους άλλους ή αποδίδουμε τις αιτίες εκεί που είναι αδύνατο, τουλάχιστον αμέσως και δραστικά, να βρούμε θεραπεία. Έτσι εκτός του ότι φταίει πάντα κάποιος άλλος και όχι εμείς, φταίνε και εδώ οι συνήθως ένοχοι: η παιδεία, η οικογένεια, η κοινωνία. Κι άντε τώρα να αλλάξεις την παιδεία, να αλλάξεις την οικογένεια, να αλλάξεις την κοινωνία, για να αλλάξουν κι οι ανεγκέφαλοι! Ζήσε Μάη μου, που λέμε. 

Το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε έξαρση και στην Ελλάδα. Άλλωστε πολλά είναι μίμηση των εκεί, όπως για παράδειγμα οι περίφημες ή διαβόητες, καλύτερα, «θύρες». Γι’ αυτό το λόγο γίνονται κι εκεί συζητήσεις, που δεν διαφέρουν και πολύ από τις δικές μας, και γράφονται και σημειώματα στις εφημερίδες. Ένα τέτοιο σημείωμα διαβάσαμε στα ΝΕΑ των Αθηνών. Δανείζομαι κάποια αποσπάσματα, που απηχούν απόψεις που εκφράσαμε παλαιότερα και από αυτή τη στήλη και από αλλού. 

Γράφουν, λοιπόν, τα ΝΕΑ κάτω από τον τίτλο «Υποκρισία»: 

«Είναι γνωστοί σε όλους. Τους γνωρίζει η αστυνομία, τους ξέρουν οι σύλλογοι και οι παράγοντές τους που τους χρησιμοποιούν για να τρομοκρατούν τους αντιπάλους, τους ανέχεται η πολιτεία αφού δεν τους τιμωρεί… Και όμως οι χούλιγκανς (αυτοί που εμείς ονομάζουμε ανεγκέφαλους) απολαμβάνουν μια περίεργη ασυλία. Προφανώς κάποιους βολεύει αυτή η κατάσταση, κάποιοι την υποθάλπουν… Κι αν οι παράγοντες των ομάδων (ή κάποιων ομάδων, λέμε εμείς, για να μην το γενικεύουμε, ως συνήθως) βολεύονται από αυτή τη δραστηριότητα (εμείς δυσκολευόμαστε να το δεχθούμε αυτό αλλά κάτι θα ξέρει ο αρθρογράφος για τα εκεί τουλάχιστον), για την πολιτεία δεν υπάρχει άλλο περιθώριο να παραμένει απλός παρατηρητής (και επικριτής, θα προσθέταμε). Αν θέλει να προστατεύσει το ποδόσφαιρο (και φαίνεται πως το έχει αποφασίσει πια εδώ), πρέπει να εφαρμόσει τους νόμους που η ίδια έχει θεσπίσει. Οτιδήποτε άλλο είναι υποκρισία και συνενοχή…» 

Βαριά κουβέντα: Υποκρισία και συνενοχή για όλους τους εμπλεκομένους. 

Όσο για τους νόμους που η πολιτεία εδώ στη Κύπρο έχει θεσπίσει πριν κάποια χρόνια, θυμάστε τότε, όταν ψηφίστηκαν, τι ευφορία υπήρξε, και τι κορόνες άκρατης αισιοδοξίας με λόγια όπως «Τέρμα στη βία στα γήπεδα», «ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα πέσει βαρύς με τους νέους νόμους». Τώρα, τα ξεχάσαμε εκείνα και αναζητούμε νέους νόμους, που βέβαια δεν είναι εύκολο να γίνουν πάραυτα. Και έτσι, εν τω μεταξύ, αντί πελέκεως πέφτουν κροτίδες και πέτρες, και βεγγαλικά, και υβρεολόγιο.

Είναι έτοιμοι όλοι να συνυπογράψουν τα πιο πάνω; Και οι αθλητικοί παράγοντες; Και να παύσουν, επί τέλους, όλοι να ρίχνουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλο, και τελικά στην παιδεία, και την οικογένεια, και την «κακούργα κοινωνία», όπως ακούγαμε συχνά στον παλιό Ελληνικό κινηματογράφο και τα λαϊκά άσματα της δεκαετίας του 50;


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media