Γιορτινό για τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν

Από τη γνώση και τη σοφία που μας κληροδότησε ο Δάσκαλος Κωστής Κολώτας
Κάθε ώρα που περνά μας φέρνει και πιο κοντά στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων. Η περίοδος αυτή ήταν πάντα, πολλούς αιώνες πριν επικρατήσει ο Χριστιανισμός, μια περίοδος εορτασμών, τελετών θυσιών, δεισιδαιμονιών.

Η μέρα που από το Σεπτέμβρη όλο και μίκραινε κάθε μέρα, φτάνει σήμερα στη πιο μικρή της διάρκεια. Το φως λιγόστευε και το σκοτάδι της νύχτας περίσσευε, αυξανόταν. Τρόμαζε ο αρχέγονος άνθρωπος, πριν χιλιάδες χρόνια, πιανόταν η καρδιά του: Θα ξανάρθουν οι φωτεινές μέρες; Θα γίνει ξανά ο ήλιος βασιλιάς μεσούρανα; Ή το φως όλο και θα λιγοστεύει, το σκοτάδι θα μεγαλώνει κι ο ήλιος θα χαθεί για πάντα;

Και στην πρωτόγονη αγωνία τους, οι μακρινοί πρόγονοί μας, έβγαζαν κραυγές ικεσίας στους θεούς τους, έκαναν θυσίες και άλλες τελετές. Κι έτσι δημιουργήθηκαν οι διάφορες θρησκευτικές τελετές αυτών των ημερών.

Κι ήρθε ο Χριστιανισμός και έδωσε άλλο περιεχόμενο, κι άλλο νόημα. Στον ετήσιο κύκλου του χρόνου, πάλι μικραίνουν καθημερινά οι μέρες και ζυγώνουν τα Χριστούγεννα. Και θα γεννηθεί ένας θεός. Και θα γεννηθεί ξανά το φως στη γη και στην καρδιά των ανθρώπων.

Αν είναι να πάρουμε ένα μήνυμα από τα Χριστούγεννα που όλο πλησιάζουν, είναι πως η μικρή, η προσωπική δική μας πάλη, για επιβίωση, για επιτυχία, για ευτυχία, έχει την αντίστοιχη, τη μεγάλη πάλη στη φύση. Μια προαιώνια πάλη που κάνει το φως, για κάθε χρόνο το φως, για να νικήσει το σκοτάδι. Κι όπως λέει ο Καζαντζάκης στο Ζορμπά του «Μίκραιναν οι μέρες, ζύγωναν τα Χριστούγεννα. Παρακολουθούσα το αιώνιο τούτο πάλεμα στον αέρα, έλεγα: «Δεν είμαι μόνος. Μια μεγάλη δύναμη, το φως, παλεύει κι αυτό, νικιέται, νικάει, δεν απελπίζεται. Θα νικήσω μαζί του.»

Ένα μάθημα αισιοδοξίας για τις δύσκολες μέρες που ζούμε.

[1]Γράφτηκε παραμονές Χριστουγέννων του 2002 σαν να είναι σήμερα…




Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media