Όλβιος όστις ιστορίης έσχε μάθησιν*

Τα λόγια αυτά του Ευριπίδη-απόσπασμα από άγνωστο έργο του- τριγυρνούσαν στο μυαλό μου σε όλη τη διάρκεια του διήμερου, δέκατου στη σειρά, Συμποσίου Προφορικής Ιστορίας που πραγματοποιήθηκε την βδομάδα που μας πέρασε, όπου ως καθιερωμένος και καταξιωμένος πλέον θεσμός διοργανώνεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες από το Παττίχειο Δημοτικό Μουσείο Ιστορικό Αρχείο και Κέντρο Μελετών Λεμεσού.

Αυτά τα Συμπόσια, πέραν του σοβαρού ιστορικού ερευνητικού έργου που παρουσιάζεται από καταξιωμένους ακαδημαϊκούς και ερευνητές ιστοριοδίφες της Λεμεσού, δίνεται η ευκαιρία σε όσους ενδιαφέρονται και το παρακολουθούν να ακούσουν πράγματα που ίσως και πρώτη φορά τα άκουγαν, κάνοντας τους να αισθανθούν ιδιαίτερη υπερηφάνεια για την ιστορία και το λαμπρό παρελθόν της πόλης τους, κάνοντας τους έτσι να την αγαπήσουν ακόμα πιο πολύ και να την σεβαστούν περισσότερο.

Η ευτυχία και η περηφάνια που νοιώθει κανείς γνωρίζοντας την ιστορία αυτής της πόλης δεν είναι ούτε ένας στείρος και αρρωστημένος τοπικισμός ούτε μια άγονη και χωρίς συνέχεια παρελθοντολογία.

Είναι κοινός τόπος να πούμε ότι όποιος δεν γνωρίζει και δεν σέβεται το παρελθόν του δεν έχει μέλλον. Γι αυτό επομένως μαθαίνουμε το παρελθόν μας διότι όπως λέει και το μόνιμο και καθεχρονικό «σύνθημα» των Συμποσίων αυτών :«Διασώζουμε το παρελθόν της Πόλης για το Μέλλον της».

Όλα αυτά όμως θα ήταν ακόμα πιο σημαντικά και πιο αισιόδοξα αν η νέα γενιά για την οποία κτίζουμε το μέλλον αυτής της πόλης γνώριζαν έστω και ελάχιστα την ιστορία της, Διότι όπως τόνισα και στην εισαγωγή της ομιλίας μου στο Συμπόσιο, όπου μου έγινε η τιμή να είμαι φέτος ο κύριος ομιλητής : «Ο πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και εκλεκτός διανοούμενος Κωνσταντίνος Τσάτσος είχε πει κάποτε ότι ενώ έχουμε μια πολύ μεγάλη Ιστορία, σαν λαός, είμαστε ο πιο ανιστόρητος του κόσμου. Φοβάμαι πως τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο συμβαίνει και στα καθ ημάς.. Γι αυτό και τα Συμπόσια αυτά αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Τα σχολεία στη Λεμεσό, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιστορούν αυτή την τόσο σημαντική ιστορία της πόλης.»

Επανέρχομαι λοιπόν με αυτή την αφορμή και επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι δεν έχει τόση σημασία να μαθαίνουμε και να υπερηφανευόμαστε εμείς οι ενήλικες για την ιστορία αυτής της πόλης όση αν δεν μεριμνήσουμε να την μάθουν οι νέοι μας στα σχολεία, στις ανώτερες σχολές στην Παιδεία τους γενικά με την ευρεία έννοια. Δεν θα αγαπήσουν, δεν θα σεβαστούν και δεν θα κτίσουν δυστυχώς το μέλλον της και το μέλλον τους.

*είναι ευτυχής όποιος γνωρίζει ιστορία

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.




Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media