Των ημερών

Από τη γνώση και τη σοφία που μας κληροδότησε ο Δάσκαλος Κωστής Κολώτας
Ωραία βροχερή, χειμωνιάτικη, θα έλεγα Χριστουγεννιάτικη μέρα η σημερινή. Όποτε θυμάμαι αυτές τις μέρες στα παιδικά μας χρόνια, κάπως έτσι τα θυμάμαι. Συννεφιά, ψιλή βροχή, κρύο, τσιμινιά ή φουκού με τα κάρβουνα, φρέσκο χοιρινό κρέας.

Και το βράδυ, μέσα στις αστραπές και τις βροντές ή πουμπουρκές, στη σκοτεινιά της νύχτας, δίχως φεγγάρι και δίχως άστρα, ο κάποιος φόβος για τους καλικαντζάρους, που καραδοκούσαν για να πειράξουν τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τους μοναχικούς διαβάτες στο δρόμο.

Κι όταν ακούγαμε ένα τέτοιο μοναχικό διαβάτη να περνάει απ΄έξω, κι ακουγόντουσαν καλά τα βήματα γιατί φορούσε τις ποδίνες με τις μεγάλες πρόκες, τις σιρικοποϊνες, κι οι δρόμοι ήτανε τσιακκιλωμένοι, όταν λοιπόν ακούγαμε τα βαριά βήματα να περνούν, στήναμε το αυτί, να ακούσουμε αν θα είναι ομαλή η πορεία του ή αν θα πέσει θύμα επίθεσης καλλικαντζάρων.

Κι όταν πάλι ακούγαμε ξαφνικό και επίμονο λάξιμο κάποιου σκύλου, πάλι η ίδια προσοχή κι η ίδια απορία… «Γιατί γαυγίζουν τόσο επίμονα τα σκυλιά; Μήπως περνούνε καλικάντζαροι; »…

Ευχαριστούμε το φετινό Δεκέμβρη που μας έφερε τις βροχές και έστω το χιόνι… Κι αυτές τις μέρες τις συννεφιασμένες, τις βροχερές, τις Χριστουγεννιάτικες…

                                               ************

Στιγμή με στιγμή, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, φεύγει ο παλιός ο χρόνος. Και θα διαβάσουμε αυτές τις μέρες στις εφημερίδες και τα περιοδικά και θα ακούσουμε στα ραδιόφωνά μας και θα δούμε στις τηλεοράσεις μας, τον απολογισμό του χρόνου που πέρασε.

Τα κυριότερα γεγονότα από την πολιτική, την κοινωνική την πολιτιστική ζωή του κόσμου και του τόπου μας. Και θα ξαναθυμηθούμε τα γεγονότα αυτά όπως τα ζήσαμε μέσα στο χρόνο. Με τον ερχομό του 1998, όλα αυτά θα ανήκουνε πιά στην ιστορία. Ναι, έτσι είναι, γιατί από τη στιγμή που θα λέμε “πέρσι έγινε το τάδε γεγονός…” με αυτό το πέρσι, το κατατάσσουμε στο παρελθόν, κι αυτό σημαίνει ότι το κάνουμε, όπως είπα, ιστορία. Από τι στιγμή που θα πούμε “πέρσι, σκοτώθηκε η Νταϊάνα….”

Το γεγονός φεύγει από το παρόν, απομακρύνεται, αποστασιοποιείται. Σκεφτήκατε λοιπόν πόσα γεγονότα, και της δημόσιας ζωής και της προσωπικής μας ζωής θα γίνουν σύντομα παρελθόν;

Κι αυτά όλα που ζήσαμε και ζούμε αυτές τις μέρες ως γεγονότα σημερινά, του παρόντος. Σε λίγο θα λέμε “πέρσι….” Ακόμα ένα πέρσι θα περάσει στη ζωή μας. Και λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης θα λέμε μαζί με τον Καβάφη:

«Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια…»

Αλλά όχι μελαγχολίες και απαισιοδοξίες. Χαμογελάστε στη ζωή με ένα τραγούδι.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media