«Μ’ ένα όνειρο τρελό», όνειρο απατηλό;

Ισοπεδώσαμε τα πάντα. Δεν αφήσαμε θεσμό για θεσμό, αξία για αξία, ήθος για ήθος που να μην τα διαβρώσουμε, να τα αλώσουμε, να τα απαξιώσουμε. Τελευταίο καταφύγιο και ελπίδα μας η Παιδεία,. Πιστεύαμε και ελπίζαμε πολλά, ως ένα κοινωνικό πυλώνα που θα μπορούσαμε να ακουμπήσουμε για να ανακάμψουμε ως κοινωνία, ως κράτος, ως λαός.

To «τρελό όνειρο», (για τα δεδομένα της εποχής), να διεκδικήσει η Λεμεσός τη δημιουργία κρατικού Πανεπιστημίου στην πόλη μας ξεκίνησε ουσιαστικά πριν ακριβώς δεκαεπτά χρόνια με την ακόλουθη επιστολή ημερομηνίας 12 Μαρτίου 1998, προς το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού:

«H   Παρέμβαση Πολιτών για τη Λεμεσό Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ σας προτείνει όπως όλες οι δημοτικές ομάδες του Δήμου Λεμεσού από κοινού, με επικεφαλής τον Δήμαρχο, αναλάβουμε δυναμική εκστρατεία, ευαισθητοποιώντας και τους δημότες όλων των Δήμων της μείζονος Λεμεσού, για να διεκδικήσουμε επιτακτικά έτσι ώστε, η σχεδιαζόμενη να δημιουργηθεί στο προσεχές μέλλον, πολυτεχνική ή άλλη πανεπιστημιακή σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου, δημιουργηθεί στη Λεμεσό.»

Η εισήγηση αυτή υιοθετήθηκε τότε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο αλλά διέρρευσε εν τω μεταξύ πολύτιμος χρόνος αναποφασιστικότητας, αδράνειας και παλινωδίας στη δυναμική και ενεργή διεκδίκηση του στόχου μας και μετά από συναντήσεις, συσκέψεις και κωλυσιεργία από πλευράς κυβέρνησης, βουλής και Πανεπιστημίου Κύπρου, η Κίνηση επανήλθε στο Δημοτικό Συμβούλιου με την ακόλουθη επιστολή:     

«… Εν πάση περιπτώσει, οτιδήποτε και να συνέβηκε ή να συμβαίνει θέλουμε, να δηλώσουμε ότι η Κίνηση μας, που ενέγραψε εξάλλου πρώτη το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο για απαίτηση ίδρυσης Πανεπιστημίου στη Λεμεσό, με αποτέλεσμα να γίνει αμέσως ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν θα σταματήσει να διεκδικεί την δημιουργία είτε Πανεπιστημιακών Σχολών είτε αυτόνομου Κρατικού Πανεπιστημιακού Ιδρύματος στη πόλη μας και θα καλέσει τον λαό της Λεμεσού σε δυναμικούς αγώνες για να το πετύχει.

Ο εμπαιγμός από οπουδήποτε κι αν προέρχεται πρέπει να σταματήσει. Καλεί τον Δήμαρχο και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, τους βουλευτές Λεμεσού και τους οργανωμένους φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους και με πρωτοβουλίες και συντονισμένη δράση να πιέσουν ώστε να αναλάβει η πολιτεία τις ευθύνες της ενώπιον του λαού της Λεμεσού.

Είναι καιρός να αντιληφθούν όλα τα κέντρα εξουσίας και λήψης αποφάσεων ότι η Λεμεσός ΔΕΝ ΕΠΑΙΤΕΙ αλλά ΑΠΑΙΤΕΙ να πάρει αυτά ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ.

Για να πάψουν να θεωρούν τη Λεμεσό ότι μόνο έγκλημα παράγει. Η Λεμεσός έχει την πιο πλούσια ιστορία παραγωγής παιδείας και πολιτισμού από κάθε άλλη πόλη σ αυτό τον τόπο και της αξίζει μεγαλύτερος σεβασμός και καλύτερη μεταχείριση»

Μετά από αυτά το Δημοτικό Συμβούλιο δραστηριοποιήθηκε, ο τότε Δήμαρχος Δημήτρης Κοντίδης με τη βοήθεια κάποιων δημοτικών σύμβουλων από όλες τις δημοτικές ομάδες δραστηριοποιήθηκε και υστέρα από δυο-τρια χρόνια αποφασίστηκε η δημιουργία του ΤΕΠΑΚ στη Λεμεσό.

Το όνειρο άρχισε τότε να γίνεται πραγματικότητα.

Δυστυχώς το ωραίο αυτό όνειρο με όσα βγαίνουν τον τελευταίο καιρό στην επιφάνεια και πολλά άλλα που ακούγονται ή ψιθυρίζονται, εξελίσσεται σε όνειρο απατηλό και εφιάλτη…

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media