Οδοιπορικό στους αθίγγανους των Πολεμιδιών


athigganoi-polemidiaΠλησιάζοντας τον χώρο στέγασης της κοινότητας των Ρόμα (αθίγγανων) στα Πολεμίδια, σκεφτόμουν ακατάπαυτα τα στερεότυπα που συνεχώς αναπαράγονται για τους ανθρώπους αυτούς: μικροκλοπές, παράπονα για σκουπίδια και εστίες μόλυνσης, οχλαγωγία και άρνηση να εργαστούν.

Το καλωσόρισμα από κάποια σκυλιά απροσδιορίστου ράτσας αλλά και παιδιών με ποδήλατα που ξεπρόβαλαν μέσα απ’ τους καπνούς των λάστιχων που καιγόντουσαν και τη μυρωδιά των λυμάτων που καλύπτουντους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια με επανέφεραν στην πραγματικότητα.

Σε ένα από τα δώδεκα συνολικά προκατασκευασμένα υποστατικά, στην περιοχή του Αθλητικού Κέντρου «Σπύρος Κυπριανού» στα Πολεμίδια, ζει η οικογένεια της Χαντισέ. Χαρακτηριστική περίπτωση οικογένειας αθίγγανων. «Γεννήθηκα σε σπίτι στο Άγιο Αντώνη… το σπίτι μου είναι η Λεμεσός και γι’ αυτό ήρθαμε πίσω. Είμαστε καλύτερα εδώ…» μας λέει και κάθε τόσο γυρίζει το κεφάλι προς την αυλή –στην αλάνα δηλαδή- παρατηρώντας τα παιδιά που τρέχουν ανέμελα. «Είμαστε πέντε χρόνια εδώ στο σπίτι μας και εδώ θέλουμε να μείνουμε» λέει με έμφαση.

Επίσημα στοιχεία αναφέρουν πως τα παιδιά των Ρόμα έχουν ενταχθεί σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Πολλά όμως από τα παιδιά στο συνοικισμό Πολεμιδιών δεν μιλούν την ελληνική γλώσσα

Παρά τα δημοσιεύματα για οχλαγωγία και προκλητική συμπεριφορά εκ μέρους των αθίγγανων που, λογικά θα έπρεπε να δημιουργούσαν κάποιου είδους εχθρότητα, ωστόσο η Χαντισέ μας δέχτηκε με χαμόγελο το σπίτι της και με τα λίγα ελληνικά της, δέχτηκε ευχαρίστως την κουβέντα μαζί μας. Δίπλα της κάθεται ο σύζυγος της, ο Χασάν που πριν έρθει στη Λεμεσό κατοικούσε στην περιοχή Μόρφου. «Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τη βοήθεια από την κυβέρνηση αλλά και από τον κόσμο δεν έχουμε παράπονο..» αναφέρει.

Μιλώντας με αυτούς τους ανθρώπους, αναρωτιέμαι πόση πραγματικότητα υπάρχει τα όσα συνήθως τους καταμαρτυρούνται. «Οι καταγγελίες για οχλαγωγία και προκλητική συμπεριφορά δεν φαίνεται να ευσταθούν. Υπήρχε μια περίπτωση όπου η κοινότητα γλεντούσε μετά από ένα γάμο, υπήρχε δυνατή μουσική και χορός αλλά αυτό συμβαίνει και στις περιπτώσεις γάμων και άλλων εκδηλώσεων Ελληνοκύπριων» επισημαίνει η Βαλεντίνα Πουργούρη, Λειτουργός στο Κέντρο Στήριξης «Ηράκλειτος».

Τα σπίτια στα οποία συνωστίζονται οκτώ ή και περισσότερα άτομα, και γενικότερα το άθλιο σκηνικό του συνοικισμού, αποτελούνμια κατάσταση άκρως αντίθετη με αυτή στην οποία επιβιώνουμε όλοι εμείς οι άλλοι κάτοικοι της πόλης. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι η απουσία πρόνοιας για την βασική υγιεινή της κοινότητας. Υπάρχει μόνο ένας μικρός σηπτικός λάκκος, ο οποίος υποτίθεται πως καλύπτει τις ανάγκες και των δώδεκα σπιτιών της κοινότητας. Ο λάκκος βέβαια υπερχειλίζει συχνά και τα βρώμικα νερά τρέχουν στους δρόμους μπροστά απ’ τα σπίτια, εκεί ακριβώς όπου παίζουν καθημερινά τα μικρά παιδιά. «Τους το είπαμε αλλά δεν ήρθε κανένας να το κοιτάξει. Δεν μιλούμε καλά τα ελληνικά και δεν ξέρουμε σε ποιον να μιλήσουμε» λέει η Χαντισέ και διακρίνω το παράπονο στην έκφραση της.

Η νέα γενιά των Ρόμα φαίνεται να υιοθετεί τον τρόπο ζωής των γονιών τους συνεχίζοντας έτσι την κατάσταση περιθωριοποίησης η οποία χαρακτηρίζει την κοινότητα. Ενδεικτικό είναι πως οι αθίγγανοι ακολουθούν ακριβώς το ίδιο επάγγελμα με τους αθίγγανους που κατοικούσαν κοντά στον ποταμό Γαρύλλη πριν το 1974: αυτό του παλιατζή.

Κανένα άτομο από τους Ρόμα στα Πολεμίδια δεν εργάζεται επίσημα, ενώ το 68.4% λαμβάνει δημόσιο επίδομα με το σύνολο του οποίου πρέπει να καλυφτούν οι ανάγκες όλης της κοινότητας

Τα παιδιά, παντοτινοί πρεσβευτές της ειλικρίνειας μας ακολουθούν με περιέργεια ενώ περπατάμε στα μικρά δρομάκια του συνοικισμού και μας φωνάζουν κάτι στα τούρκικα. Τα σκυλιά και οι κότες που τρέχουν ξοπίσω τους δημιουργούν μια σουρεαλιστική εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή των παιδιών που συνηθίσαμε να βλέπουμε προσηλωμένα στα ηλεκτρονικά παιχνίδια τους.

Είναι γεγονός πως ίσως λόγω επαγγέλματος ή και νοοτροπίας των κατοίκων, η περιοχή γύρω από τα σπίτια των αθίγγανων είναι γεμάτη μεταλλικά αντικείμενα, λάστιχα αυτοκινήτων και σκουπίδια. «Δεν υπάρχουν άλλες δουλειές για εμάς» λέει η Χαντισέ.

Η συσσώρευση αντικειμένων που εμείς θεωρούμε σκουπίδια για τους αθίγγανους είναι μέρος της κουλτούρας τους. «Τα ανακυκλώνουν και πωλούν υλικά από αυτά τα αντικείμενα για να επιβιώσουν» όπως επισημαίνει η κ. Πουργούρη


Αναζήτηση