Παλιές ταβέρνες της Λεμεσού ΙΙ

Παλιές ταβέρνες της Λεμεσού ΙΙ


Τότε που υπήρχαν οι άλλοι μερακλήδες…

Η Λεμεσός χαρακτηριζόταν από πολύ παλιά, σαν η πόλη των γλεντζέδων, των μεζεκλήδων και γενικά των μερακλήδων.

Μέρος Β’
Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος της έρευνας μας για τις παλιές ταβέρνες της Λεμεσού, παραθέτουμε ένα αριθμό από χαρακτηριστικά στέκια της πόλης που με την πολύχρονη λειτουργία τους άφησαν, το καθένα το δικό του ξεχωριστό στίγμα σ’ αυτό το κομμάτι της ιστορίας των μερακλήδων γλεντζέδων της Λεμεσού.

«Ταβέρνα του Γιαννή του πασιή»
Βρισκόταν στην οδό Αγίου Ανδρέου δίπλα από το γνωστό φαρμακείο του Φωτή (Αγίου Ανδρέου και Ανεξαρτησίας γωνία). Ιδιοκτήτης ήταν ο Γιαννής με τα αρκετά κιλά του, παίρνοντας το χαρακτηρισμό «πασιής». Άρχισε τη λειτουργία της το 1935 και ήταν μια κλειστή ταβέρνα με το πάγκο της όπου οι πελάτες εσερβίρονταν την κάψουλα ή το μονάστερο κονιάκ και τους λιτούς μεζέδες. Το ποτό σερβιριζόταν σε ποτηράκια χωρητικότητας 50ml τα ονομαζόμενα «πενηνταράκια».

«Η ταβέρνα του Παναγιώτη του Σαρκά»
Βρισκόταν στον παραλιακό δρόμο στα αριστερά πηγαίνοντας προς τη Λευκωσία, αρκετά μετά από το κτήριο της Λέσχης Ένωσης. Ήταν ιδιοκτησία του Παναγιώτη Σαρκά αρχίζοντας να λειτουργεί γύρω στα 1940. Εδώ σύχναζε και τραγουδούσε χωρίς όργανα η Μάνω που χαρακτηριζόταν για τη πολύ ωραία φωνή της.

«Ταβέρνα του Ζαλατίνα»
Βρισκόταν στη γειτονιά της Παμπούλας πίσω από το σχολείο Terra Santa των, στην οδό Παναθηναίων. Ήταν μια φτωχική γειτονιά με πλυνθόκτιστα σπίτια, και κατοικείτο κυρίως από εργάτες χαμηλών εισοδημάτων. Κάποιοι εργάζονταν στο σφαγείο της Λεμεσού σαν σαλλάκηδες (σφάκτες και εκδορείς). Την ταβέρνα αυτή την δημιούργησε ο Γιώργος ο επονομαζόμενος Ζαλατίνας, γύρω στα 1935, μετατρέποντας μέρος της κατοικίας του σε χώρο σερβιρίσματος μεζέδων και ποτών κυρίως μονάστερο κονιάκ. Ένας ιδιαίτερος μεζές που πρόσφερε, εκτός των άλλων, ήταν η ζαλατίνα που την παρασκεύαζε ο ίδιος, αποκτώντας γι’ αυτή ιδιαίτερη φήμη.

«Ταβέρνα αλά κέφα»
Ήταν στην δεξιά πλευρά της οδού Παύλου Μελά πηγαίνοντας από την οδό Ανεξαρτησίας προς τη νότια πλευρά της Πλατείας Ηρώων. Άρχισε να λειτουργεί από τον Αλέκο γύρω στα 1930, πρόσφερε τους γνωστούς λιτούς μεζέδες, αστραγάλια, κουκιά καβουρδισμένα, λίγο τυρί, ταχίνη κ.λ.π. με το καθιερωμένο ποτό, που ήταν πάντοτε το μονάστερο του Χατζηπαύλου ή καψούλα. Στη ταβέρνα αυτή σύχναζε και ο γνωστός δικηγόρος και λόγιος Ευέλθων Πιτσιλλίδης και ο Γλαύκος Αληθέρσης. Μάλιστα ο Πιτσιλλίδης διαφήμιζε την ταβέρνα αυτή μέσω σατυρικών στοίχων, στην εφημερίδα του «Ανατολή».

«Ταβέρνα του Ευστάθιου»
Βρισκόταν στην αριστερή πλευρά της οδού Ελλάδος πηγαίνοντας από τη Καθολική προς τη Τζαμούδα. Τη λειτουργούσε ο εργένης Ευστάθιος, προσφέροντας καλούς μεζέδες χαρακτηριζόμενος σαν καλός ταβερνιάρης. Άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1934. Φαίνεται να ήταν καλοφαγάς, και παρά το ότι βρισκόταν σε κάποια ηλικία, με ίσως προβλήματα υγείας δεν πρόσεχε. Κάποιο βράδυ κάθισε και έφαγε μια τηγανιά αυγά, που ετοίμασε, πίνοντας και μια μπουκάλα μονάστερο κονιάκ. Την επομένη το πρωί τον βρήκαν πεθαμένο.

«Ταβέρνα του Μηνά»
Βρισκόταν στη νότια πλευρά της Πλατείας Ηρώων στην οδό Παύλου Μελά. Ο Μηνάς έστησε τη ταβέρνα του το 1940 περίπου, σε περίοδο οικονομικά δύσκολη. Πρόσφερε διάφορους μεζέδες και αργότερα και φημισμένα κρεατικά στη σχάρα. Φημιζόταν και για τα εκλεκτά ππαλαζούδκια (μικρά περιστέρια) στη σχάρα.

«Ταβέρνα του Αγλαντζιώτη»
Βρισκόταν στο Σιναχώρι, στα δυτικά της οδού Γλάδστωνος και Τσαμαδού γωνία στη δεξιά πλευρά πηγαίνοντας προς το δημόσιο Κήπο, εκεί κοντά που στεγαζόταν ο σύλλογος της ΑΕΛ. Στην άλλη πλευρά της οδού Τσαμαδού βρισκόταν η ταβέρνα του Μεττή. Άρχισε να τη λειτουργεί ο Μιχάλης από την Αγλαντζιά το 1932.

«Ταβέρνα του Μεττή»
Βρισκόταν σχεδόν δίπλα από τη ταβέρνα του Αγλαντζιώτη στο Σιναχώρι, επί της οδού Γλάδστωνος, μεταξύ των δρόμων Τσαμαδού και Μιαούλη. Ο Λευτέρης Μεττής ήταν για χρόνια σαλλάκης στο σφαγείο. Άρχισε να λειτουργεί τη ταβέρνα το 1943. Αποκλειστικοί μεζέδες του ήταν τα σουβλάκια και άλλα κρέατα στη σχάρα. Αυτό όμως που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν τα «γλυτζιά», (συκώτι, νεφρός, πνεύμονας, αδένες, λίπος (βάκλα), όλα αρνίσια), τηγανισμένα σε σάτζιη. Αυτά τα κρεατικά τα έπαιρνε από το σφαγείο δωρεάν όπου εργαζόταν σαν ένα άγραφο δικαίωμα που είχαν όλοι οι σαλλάκκηδες.

«Ταβέρνα του ΛοΪζου Μαυρουδή»
Βρισκόταν στο παραλιακό δρόμο περίπου 300 μέτρα ανατολικότερα του κέντρου ΑΚΤΑΙΟΝ στη αριστερή πλευρά του δρόμου πηγαίνοντας προς τη Φραγκοκλησιά. Άρχισε να λειτουργεί το 1940, δίδοντας ακόμη ένα χώρο διασκέδασης για τους εργάτες και κυρίως τους ψαράδες της περιοχής.

«Ταβέρνα του Αγιομαμίτη»
Βρισκόταν στην οδό Αγίου Ανδρέου στα δεξιά πηγαίνοντας ανατολικά και περίπου 30 μέτρα από το μπακάλικο του Πεύκαρου, και της οδού Σαλαμίνος. Απέναντι ακριβώς από το μουσικοχορευτικό κέντρο «Ρωγμές». Άρχισε να λειτουργεί την ταβέρνα του το 1940.

«Ταβέρνα του Ποντικού»
Βρισκόταν στο παραλιακό δρόμο δίπλα από τη κύρια είσοδο του πρώτου αστυνομικού σταθμού Λεμεσού απέναντι από το παλιό λιμάνι-τελωνείο. Ήταν μέρος κτίσματος του αστυνομικού σταθμού, πληρώνοντας ενοίκιο στη κυβέρνηση. Άρχισε να λειτουργεί το 1935 περίπου. Ήταν το μέρος όπου ερχόντουσαν κυρίως ψαράδες, τρατάριδες, (ψαράδες της τράτας), εργάτες κ.λ.π. Λόγω των σχέσεων του με τους ψαράδες οι απλοί μεζέδες του άρχισαν να διαφοροποιούνται σε ψαρομεζέδες από τα διάφορα φτηνά ψάρια που του έφερναν. Επίσης μαγείρευε διάφορα κρεατικά, αλλά ιδιαίτερα φθηνά τεμάχια, όπως ποδαράκια αρνίσια, ουρές δαμαλιών κ.λ.π.

«Ταβέρνα του Φιλιππή»
Βρισκόταν στη δυτική πλευρά του σημερινού ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1930. Θεωρείται μια από τις πιο παλιές ταβέρνες της Λεμεσού. Λειτουργούσε σχεδόν πάντοτε με απλούς φτωχικούς μεζέδες, προφέροντας κονιάκ καψούλα ή μονάστερο σε ποτηράκια των 50ml, τα γνωστά πενηνταράκια.

«Ταβέρνα του Μαστραππά»
Βρισκόταν στην οδό Δημήτρη Μητροπούλου, απέναντι σχεδόν από το ΚΕΝΤΡΟΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ. Ο Ανδρέας Μαστραππάς άρχισε να τη λειτουργεί γύρω στα 1945. Πελάτες του αλλά και τροφοδότες των υλικών του, που ήσαν θαλασσινά, ήταν ψαράδες, τρατάριδες, μαουνιέρηδες και άλλοι εργάτες του λιμανιού. Κύριοι μεζέδες του ήσαν τα διάφορα ψάρια κυρίως τα φτηνά, αλλά ωραία μαγιρευμέανα. Τα ποτά ήσαν η καψούλα, το μονάστερο και αργότερα το διάστερο και το τριανταένα.

«Ταβέρνα του Κούτσιου – Κήπος του Αλλάχ»
Βρισκόταν στη Τζαμούδα στη γωνία Αγίας Φυλάξεως και Γλάδστωνος Ήταν γνωστός πάντοτε ο χώρος αυτός σαν Κήπος του Αλλάχ και ανήκε στο θρησκευτικό τουρκικό ίδρυμα ΕΦΚΑΦ. Το 1939 περίπου άρχισε να τη λειτουργεί ο Θέμης Κούτσιος, ξεχωρίζοντας για τα σουβλάκια του και τη ζαλατίνα. Τα ποτά ήσαν κυρίως η καψούλα και το μονάστερο κονιάκ προσφέροντας τα σε ποτηράκια των 100ml τα γνωστά εκατοσταράκια.

«Ταβέρνα του Κούτσιου (πλατεία Ηρώων)
Βρισκόταν στην ανατολική πλευρά της Πλατείας Ηρώων, σχεδόν απέναντι από το κινηματοθέατρο ΡΙΑΛΤΟ. Άρχισε να τη λειτουργεί ο Κούτσιος, αδελφός του Θέμη Κούτσιου γύρω στα 1940. Οι μεζέδες του ήσαν κυρίως κρεατικοί, μαζί με τα γνωστά ποτά. Οι πελάτες του, που ήσαν και οικογένειες καθόντουσαν στην έναντι Πλατεία Ηρώνων σε τραπεζάκια.

«Ταβέρνα του Αχμέτη»
Βρισκόταν στη νότια πλευρά της Πλατείας Ηρώων στη γωνιά Παύλου Μελά και Βασιλείου Μακεδόνος. Την λειτούργησε ο τουρκοκύπριος Αχμέτης στα 1940. Οι μεζέδες του ήσαν κυρίως σουβλάκια και άλλα από αρνίσιο κρέας και ποτά τα συνηθισμένα καψούλα και το μονάστερο κονιάκ και αργότερα το Αγγλίας του Χατζηπαύλου.

«Ταβέρνα του Σουλεϊμάνη»
Ήταν μια αρκετά γνωστή ταβέρνα στην Πλατεία Ηρώων που άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1935. Έφτιαχνε πολύ σπουδαία σουβλάκια από αρνίσιο κρέας.

«Ταβέρνα του Καπαρτή»
Ήταν κι’ αυτή μια σπουδαία και γνωστή ταβέρνα στην Πλατεία Ηρώων που άρχισε να λειτουργεί γύρω στο 1935. Φημιζόταν κι αυτή για τους κρεατομεζέδες αλλά ιδιαίτερα για τα σουβλάκια.

«Ταβέρνα του Πάρη Πιερή»
Βρισκόταν στον παραλιακό δρόμο ανατολικότερα του οικογενειακού κέντρου ΑΚΤΑΙΟΝ. Άρχισε να λειτουργεί γύρω στο 1943. Ήταν μια ταβέρνα που χαρακτηριζόταν σαν λίγο αριστοκρατική, έχοντας έκτός των άλλων και πολυθρόνες.

«Ταβέρνα του Παρίδη»
Βρισκόταν στον παραλιακό δρόμο απέναντι σχεδόν από το οικογενειακό κέντρο ΑΚΤΑΙΟΝ. Άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1942. Μεταξύ των άλλων μεζέδων πρόσφερε για πρώτη φορά στη Λεμεσό το «Κούλατζ».

«Μπακαλοταβέρνα του Κοντόπουλου»
Βρισκόταν στην αριστερή πλευρά της οδού Αγίου Ανδρέου πηγαίνοντας προς ανατολάς, μεταξύ της οδού Ανεξαρτησίας και του δρόμου που βρίσκεται το κατάστημα του Νίκου Νικολαϊδη του οπτικού. Άρχισε να λειτουργεί το 1922 σαν μπακάλικο κυρίως αποικιακών ειδών, αλλά ταυτόχρονα λειτουργούσε και σαν ταβέρνα το βράδυ, όταν έκλεινε το μπακάλικο.

«Μπακαλοταβέρνα του Φοινιώτη»
Βρισκόταν στην αριστερή πλευρά της οδού Ανεξαρτησίας πηγαίνοντας από την οδό Αγίου Ανδρέου προς το Πεντάδρομο, πολύ κοντά στη Αγίου Ανδρέου. Άρχισε να την λειτουργεί ο Παναγιώτης Φοινιώτης από το 1925 περίπου. Βασικά ήταν μπακάλικο με ιδιαίτερα μεγάλη συλλογή εκλεκτών αλλαντικών, τυροκομικών κ.λ.π. Οι μεζέδες του ήταν κομματάκια αλλαντικά και τυροκομικά σε λαδόκολλα, όπως επίσης και ρέγγες και λουκάνικα που τα έψηναν πάνω σε αναμμένες εφημερίδες, σε χώρο που είχε μέσα. Το ποτό πάντοτε ήταν το μονάστερο και μετά το Αγγλίας κ.λ.π.

«Μπακαλοταβέρνα του Χρίστου Κωνσταντίνου»
Βρισκόταν στην γωνία των οδών Βραγαδίνου και Πτολεμαίων απέναντι από την Α’ Αστική Σχολή. Ήταν μπακάλικο, όμως τα βράδια λειτουργούσε σαν ταβέρνα. Μεζέδες ήσαν τα γνωστά είδη του μπακάλικου. Τα καλοκαίρια μετέτρεπε το απέναντι οικόπεδο σε υπαίθρια ταβέρνα.

«Μπακαλοταβέρνα του Μέση»
Βρισκόταν στην αρχή της οδού Βασίλη Μιχαηλίδη απέναντι από τη προτομή του ομώνυμου ποιητή μας. Άρχισε να τη λειτουργεί ο Ανδρέας Μέσης από το 1935 προσφέροντας τους γνωστούς μεζέδες του μπακάλικου. Τακτικός πελάτης του ήταν ο γνωστός φίλος του ποτού της εποχής εκείνης, Παρπέττας.


Αναζήτηση



Copyright © 2010 -

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

ISSN 1986-213X (print) - ISSN 1986-2148 (online)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου (κειμένου ή φωτογραφίας) με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφηση ή άλλο, χωρίς τη γραπτή έγκριση ή άδεια της "Φωνής".