• Αρχική
  • Θέματα "Φ"
  • Κοινωνικά
  • Τιμητική εκδήλωση ανακήρυξης των κ. Χρίστου και α. Κωνσταντίας Παπαδοπούλου σε Μεγάλους Ευεργέτες του Δήμου Λεμεσού

Τιμητική εκδήλωση ανακήρυξης των κ. Χρίστου και α. Κωνσταντίας Παπαδοπούλου σε Μεγάλους Ευεργέτες του Δήμου Λεμεσού

Πραγματοποιήθηκε ψες στο Δημοτικό Μέγαρο Λεμεσού η τιμητική εκδήλωση με την ευκαιρία της ανακήρυξης από το Δημοτικό Συμβούλιο των κ. Χρίστου και α. Κωνσταντίας Παπαδοπούλου σε Μεγάλους Ευεργέτες του Δήμου Λεμεσού.

Η δωρεά της οικογενειακής διατηρητέας τους κατοικίας επί του παραλιακού δρόμου που είναι γνωστή ως «το σπίτι του Προξένου» και που αποτιμάται στα €2.3 εκ., αφού ανακαινιστεί θα χρησιμοποιηθεί για πολιτιστικούς και άλλους συναφείς σκοπούς.

Συγκεκριμένα το ισόγειο θα γίνει μουσείο στο όνομα του πατέρα των δωρητών Λεωνίδα Παπαδόπουλου, ο πρώτος όροφος θα χρησιμοποιείται για πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς του Δήμου και το περιβόλι θα γίνει πάρκο.

Ο κ. Δήμαρχος στον χαιρετισμό του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι η δωρεά αυτή αναδεικνύει ήθος και αρετή, αλλά εμπερικλείει και την ευθύνη των δωρητών προς την γενέθλια γη προς τις νεώτερες γενιές, για την στήριξη του πολιτισμού, για τη διατήρηση της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς, για τη διάσωση του ιστορικού παρελθόντος της πόλης μας.

Ο κ. Γ. Τουμαζής, Πρόεδρος του ΘΟΚ, στην ομιλία του, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην πολύτιμη συνεισφορά του κ. Χρίστου Παπαδόπουλου στο θέατρο και γενικά στον πολιτισμό της Κύπρου, αφήνοντας έντονα το πνευματικό του ίχνος και στον ΘΟΚ, αλλά και στο ευρύ κοινό μέσα από αναρίθμητες παραγωγές, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς ρόλους. Συνεχίζοντας αναφέρθηκε στο ήθος, την ανιδιοτέλεια και την προσφορά του η οποία αποδεικνύει την ψυχική και πνευματική του καλλιέργεια.

Ο τιμώμενος στη δική του ομιλία φανερά συγκινημένος αφού ευχαρίστησε τον Δήμο Λεμεσού και ιδιαίτερα τον Δήμαρχο, αλλά και την κα Κρίστια Χρίστου, ανέφερε ότι απλά εκτέλεσε το καθήκον του ως η επιθυμία της μητέρας και αδελφής του να δωρίσουν στο Δήμο όλη την ακίνητη περιουσία τους, ώστε να μην κατεδαφιστεί, αλλά να διατηρηθεί και να αξιοποιηθεί κατάλληλα.

Στον κ. Χρίστο Παπαδόπουλο απονεμήθηκε το τιμητικό ασημένιο έμβλημα του Δήμου Λεμεσού.

image002

image003

image004

image005

image006

Ομιλία κ. Γιάννη Τουμαζή Προέδρου Διοικητικού Συμβουλίου ΘΟΚ, για την τιμητική εκδήλωση ανακήρυξης από το Δημοτικό Συμβούλιο των κ. Χρίστο Παπαδόπουλο και κα. Κωνσταντία Παπαδοπούλου σε μεγάλους ευεργέτες του Δήμου Λεμεσού.

Φίλε Δήμαρχε, Πανιερώτατε, Κύριοι Βουλευτές, Kύριοι Δήμαρχοι, Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Η χαρά μου απόψε είναι πολύ μεγάλη γιατί μου δίνεται η ευκαιρία, στα πλαίσια αυτής της τιμητικής εκδήλωσης, να πω δυο λόγια για την πολύτιμη προσφορά του Χρίστου Παπαδόπουλου στο θέατρο και γενικά στον πολιτισμό της Κύπρου. Ξέρετε το ήθος, η ανιδιοτέλεια και η προσφορά είναι στοιχεία που κατεξοχήν χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό. Και ο Χρίστος Παπαδόπουλος, ο αγαπητός Χριστάκης, γαλουχημένος με την ευγένεια εκείνων των παλιών, καλών καιρών, έρχεται έμπρακτα να αποδείξει πως η ψυχική και η πνευματική καλλιέργεια υπερέχουν οποιασδήποτε άλλης ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Λεμεσό στο σπίτι που ζει μέχρι σήμερα και που βρίσκεται απέναντι από τη θάλασσα της πόλης. Παλιότερα απέναντι από το σπίτι βρισκόταν το αρχοντικό του Αλκιβιάδη και της Ευανθίας Ελευθεριάδη.

Ένα σπίτι γεμάτο αναμνήσεις και ενθυμήματα, δικά του, της αδελφής του Κωνσταντίας (η οποία δυστυχώς δεν ευτύχησε να ζήσει την αποψινή στιγμή καθώς απεβίωσε ξαφνικά μετά από καρδιακή προσβολή, την 1η Νοεμβρίου του 2014) αλλά και των γονιών του. Γονείς του Χρίστου και της Κωνσταντίας ήταν ο Λεωνίδας και η Κλειώ Παπαδοπούλου. Ο πατέρας τους ήταν γνωστός ως ο «Πρόξενος» επειδή υπηρέτησε επί μακρόν ως Πρόξενος της Ισπανίας στη Λεμεσό, θέση που ανέλαβε ύστερα από πρόταση των Ισπανών μοναχών που υπηρετούσαν τότε στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, γνωστό ως «Φραγκοκκλησιά» (που γειτνιάζει με την οικία του).

Παρασημοφορήθηκε, μάλιστα, δύο φορές από τον Βασιλιά της Ισπανίας. Λέγεται ακόμη πως το σπίτι του Πρόξενου επισκέφθηκε κάποτε και ο Βασιλέας της Χετζάζης.

Το γενέθλιο λοιπόν σπίτι του Χρίστου και της Κωνσταντίας που δωρήθηκε από τον Χρίστο μετά και από την διακαή επιθυμία της αδελφής του στον Δήμο Λεμεσού είναι γνωστό ως Οικία Προξένου. Οικία με μεγάλη ιστορία που ξεκίνησε ως αποθήκη κρασιών και εξελίχθηκε στη συνέχεια ως η κατοικία της οικογένειας Παπαδοπούλου.

Στο σπίτι αυτό ο ευκατάστατος και φιλάνθρωπος Λεμεσιανός Λεωνίδας Παπαδόπουλος δημιούργησε μια παράδοση κατά την οποία, δυο φορές τον χρόνο (το Πάσχα και του Σωτήρος), με ψητό κρέας και φασολάδα αντιστοίχως, φίλευε τους άκληρους και απόκληρους της πόλης, μιας και άνοιγε για να τους υποδεχτεί ώστε να συνεορτάσουν μαζί με τα μέλη της οικογένειας. Έβγαινε μάλιστα για τον σκοπό αυτό τελάλης που καλούσε τους φτωχούς στο σπίτι. Στη γυναίκα του έλεγε πως τα χρήματα για τα γεύματα προέρχονταν από κάποια φιλόπτωχη Λεμεσιανή κυρία.

Αλλά και η κυρία Κλειώ από τη μεριά της ήταν επίσης φιλάνθρωπος και νοιαζόταν για τους πτωχούς της πόλης. Μαζί με άλλες κυρίες μάζευαν λεφτά για άπορες οικογένειες και πλήρωναν και τα δίδακτρα των φτωχών παιδιών. Κατασκεύαζαν διάφορα, όπως παιδικά ρούχα, τα οποία διέθεταν συνήθως τη Δευτέρα του Πάσχα.

Η οικογένεια είχε όμως και τις πολύ δύσκολες στιγμές της. Ο πρόξενος δυστυχώς πέθανε νωρίς, όταν ο Χρήστος και η Κωνσταντία ήταν ακόμη παιδιά. Σύμφωνα με τα όσα εκμυστηρεύθηκε ο Χρίστος, μετά τον θάνατό του πατέρα του το σπίτι τους το έβγαλε στη δημοπρασία κάποιος συγγενής. Κλείδωσε και τα έπιπλα σε ένα δωμάτιο και δεν είχαν καν καρέκλες να καθήσουν. Κάποια θεία επενέβηκε και το αγόρασε για να μη μείνουν στους δρόμους τα ορφανά και στη συνέχεια το έδωσε πίσω στη μάνα τους.

Τότε αντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες. Τους έδιωχναν από το σχολείο γιατί δεν είχαν να πληρώσουν τα εισιτήρια. ‘Οπως και πάλι ομολογεί ο Χρίστος: «η μητέρα μου η Κλειώ έπλεκε τρικά στο φως της λάμπας πετρελαίου για να βγάλει κάποια χρήματα και να πληρώσει τις υποχρεώσεις μας. Η Κλειώ ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, νοικοκυρά φιλόξενη και εκκλησιαζόταν τακτικότατα.»

Σύμφωνα λοιπόν με την επιθυμία του Χρήστου και της Κωνσταντίας, άξιων συνεχιστών των αγαθοεργιών των γονιών τους, το σπίτι θα αποτελέσει μια ακόμα πολιτιστική στέγη του Δήμου Λεμεσού. Συγκεκριμένα όλο το ακίνητο, μαζί με το πίσω περιβόλι δωρίζεται στο Δήμο και μετά θάνατο το ισόγειο θα γίνει μουσείο στο όνομα του πατέρα τους, Λεωνίδα. Ο πρώτος όροφος θα χρησιμοποιείται για πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς του Δήμου και το περιβόλι θα γίνει πάρκο.

Ο Χρίστος φοίτησε στη Δευτέρα Αστική Λεμεσού και στη συνέχεια στο Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού. Απεφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία Λεμεσού που ίδρυσε ο Δημήτριος Πολυδωρίδης. Οι εμπορικές σπουδές που έκανε στην Ακαδημία τον οδήγησαν επαγγελματικά στην εταιρεία Λανίτη όπου υπηρέτησε μέχρι το 1960.

Ο Χρίστος από μικρός λάμβανε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις των κατηχητικών και των σχολείων. Μπορούμε όμως να πούμε πως η κατεξοχήν θητεία του στο θέατρο προήλθε από μια τυχαία θεατρική παράσταση στην οποία πήρε μέρος τον καιρό της ΕΟΚΑ, όταν υπήρχαν πολλά άτομα σε κρατητήρια και των οποίων οι οικογένειες περνούσαν δύσκολες στιγμές όσο κρατούσε ο εγκλεισμός τους. Έτσι, μια θεατρική παράσταση για καθαρά φιλανθρωπικούς σκοπούς υπέρ των οικογενειών των κρατουμένων είχε ετοιμαστεί σε κείμενο του πατέρα Σολομώντα Παναγίδη, που ωστόσο δεν ευτύχησε μέχρι τότε να παρουσιαστεί λόγω της έκρυθμης κατάστασης.

Ο πατήρ Παναγίδης ζήτησε τη συνδρομή ενός θεατρικού παράγοντα που ζούσε τότε στη Λεμεσό, του Κείμη Ραυτόπουλου (που είχε ιδρύσει μαζί με άλλους τον Θεατρικό Θίασο «Ονήσιλλο», αφήνοντας κι αυτός τη δική του σφραγίδα στη θεατρική Λεμεσό). Ο Κείμης Ραυτόπουλος ζήτησε και από τον Χρήστο Παπαδόπουλο να πάρει μέρος και αυτή η παράσταση υπήρξε καταλύτης για την ένταξη του στο χώρο του Θεάτρου. Στην παράσταση εκείνη πήρε μέρος και η Όλγα Λανίτου (Ποταμίτου) ύστερα από παρέμβαση του μητροπολίτη Κιτίου Άνθιμου, ο οποίος έπεισε τον πατέρα της και έδωσε την συγκατάθεσή του για να πάρει μέρος η Όλγα στην παράσταση.

Αμέσως μετά το τέλος του Αγώνα 1955-1959 και μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποφάσισε να διακόψει την εργασία του στην εταιρεία Λανίτη για να πάει στην Αθήνα για να σπουδάσει θέατρο στη Σχολή Μαίρης Αρώνη και Κωστή Μιχαηλίδη. Όπως και πάλι εκμυστηρεύθηκε ο ίδιος, η επιθυμία του για θεατρικές σπουδές γεννήθηκε όταν ήταν ακόμα μαθητής. Συγκεκριμένα μετά τον πόλεμο, ήλθε στην Κύπρο ο θίασος των Μανωλίδου-Αρώνη–Χορν. Οι δυό σπουδαίοι πρωταγωνιστές έδιναν επί ένα μήνα παραστάσεις σε γεμάτα θέατρα. Του Χρήστου ως μαθητή τού επέτρεψαν να δει δύο θεατρικά: «Τη δωδεκάτη νύχτα» και τα «Θαμπά τζάμια». Η εντύπωση του ήταν τόσο μεγάλη που από τότε αποφάσισε ουσιαστικά να γίνει ηθοποιός.
Ματά τις σπουδές του επέστρεψε στην Κύπρο την εποχή που η νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία με προτροπή του Μακάριου θα δημιουργούσε τον Οργανισμό Θεατρικής Αναπτύξεως Κύπρου (ΟΘΑΚ).

Ο Κωστής Μιχαηλίδης που ήταν ο πρώτος διευθυντής – σκηνοθέτης του ΟΘΑΚ, έδωσε δουλειά στο Χρίστο και φυσικά πολλούς ρόλους.
Η πρώτη παράσταση στην οποία έλαβε μέρος ήταν «Ο θάνατος του Νταντόν» σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη, έργο εμπνευσμένο από τη Γαλλική Επανάσταση. Η επίσημη πρεμιέρα δόθηκε στη Λευκωσία, στην Τάφρο, με πολλούς προσκεκλημένους. Παρευρέθηκε προσωπικά ο πρόεδρος Μακάριος, πολλοί επίσημοι από τη Λευκωσία και από την Αθήνα, η Μαίρη Αρώνη, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και άλλοι.

Στη δεύτερη παραγωγή του ΟΘΑΚ, με το έργο «Πλούτος» του Αριστοφάνη, η οποία παρεμπιπτόντως είναι και η πρώτη παρουσίαση του Αριστοφάνη στην Κύπρο από επαγγελματικό θίασο, ο Εύης Γαβριηλίδης προσθέτει ειδικά για τον Χρίστο το ρόλο του Σχολιαστή τον οποίο ενσαρκώνει με πολύ μεγάλη επιτυχία όπως ομολογεί και ο ίδιος ο Εύης.

Στη διάρκεια των 7 χρόνων του ΟΘΑΚ ο Χρίστος έπαιξε σε πολλά έργα όπως στον Οθέλλο, Ρωμαίο & Ιουλιέτα και σε πολλές άλλες, ελληνικές, γαλλικές και αγγλικές κωμωδίες και σε πολλές κυπριακές ηθογραφίες.

Όμως ο Χρίστος Παπαδόπουλος άφησε έντονα το πνευματικό του ίχνος και στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου αλλά και στο ευρύ κοινό του μέσα από αναρίθμητες παραγωγές, ερμηνεύοντας χαρακτηριστικούς ρόλους. Κατά τη θεατρική περίοδο 1973-1974, ο Σωκράτης Καραντινός αναλαμβάνει τη συνολική πρόταση για τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου και του δίνει το ρόλο του Οργκόν.

Συμμετείχε σε πάνω από 25 παραγωγές στον ΘΟΚ σε ένα ευρύ φάσμα ρεπερτορίου. Ενδεικτικά αναφέρω τη συμμετοχή του στις παραγωγές Ποπολάρος του Γρηγορίου Ξενόπουλου , Ο καπετάν Γιακουμής του Δημήτριου Κόκκου, Θεανώ του Μιχάλη Πιτσιλλίδη, Όμηροι του Λουκή Ακρίτα, Το νερόν του Δρόπη του Μιχάλη Πασιαρδή, Παραμύθι χωρίς όνομα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, Η ηδονή της τιμιότητος του Λουίτζι Πιραντέλλο, Ο Καυκασιανός κύκλος με τη κιμωλία του Μπέρτολτ Μπρέχτ, Ειρήνη του Αριστοφάνη, Η μάνα κουράγιο και τα παιδιά της του Μπρέχτ, Οι Κατεργαριές του Σκαπίνου. Η τελευταία του συνεργασία με τον ΘΟΚ ήταν οι Σφήκες του Αριστοφάνη το 1991.

Συνεργάστηκε δε με πάρα πολλούς Κύπριους και Ελλαδίτες Σκηνοθέτες όπως ο Εύης Γαβριηλίδης, ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης, ο Κωστής Μιχαηλίδης, ο Νίκος Σιαφκάλης και Σωκράτης Καραντινός.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές πτυχές της θεατρικής του ζωής είναι βεβαίως η συμμετοχή του στη ραδιοφωνική, αρχικά «Οικογένεια Σολωμού», του Μιχάλη Πιτσιλλίδη. Στη συνέχεια η «Οικογένεια Σολωμού» μετακόμισε και στην τηλεόραση, με τα τρία τελευταία επεισόδια σε έγχρωμη μορφή. Και ποιός από μας δεν τα θυμάται; Το ηχόχρωμα μάλιστα της φωνής του καθόρισε για χρόνια την ατάκα «Ε, Σολωμό» ως Χατζηευθύμιος με γιο τον «Σολωμό» που τον υποδυόταν ο αξέχαστος Κώστας Παπαμαρκίδης.

Ο Χρίστος πήρε επίσης μέρος σε δεκάδες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, καθώς και σε πολλές άλλες θεατρικές παραστάσεις.

Άνθρωπος μειλίχιος, ήπιων τόνων, συνεργάσιμος, ο Χρίστος χαίρει εκτίμησης και σεβασμού τόσο από το κοινό που τον αγάπησε όσο και από τους συναδέλφους του. Τον χαρακτηρίζει μια λιτότητα έκφρασης, τεράστια και βαθιά γνώση του αντικειμένου αλλά και μια δύναμη ψυχής που τον κάνουν να ξεχωρίζει ως άνθρωπο. Αγκαλιάζει με αγάπη και σεβασμό κάθε ένα συνεργάτη του, ανεξάρτητα από θέση ή ηλικία, έχοντας ως γνώμονα το ήθος αλλά και την ευγένεια – δύο στολίδια που αναμφισβήτητα κοσμούν την προσωπικότητα του.

Η σημερινή πράξη, αυτής της ανιδιοτελούς δωρεάς προς την πόλη του με σκοπό την περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτισμού της, δίκαια τον κατατάσσει στους ανθρώπους που οι Λεμεσιανοί, αλλά και όλοι οι Κύπριοι θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι γι αυτούς. Το σπίτι εξάλλου του Προξένου θα θυμίζει ως παρακαταθήκη στο διηνεκές, πως το παραλιακό μέτωπο της Λεμεσού υπήρξε κάποτε στις αρχές του 20ου αιώνα μοναδικό πρότυπο αστικής καλαισθησίας.
Τελείωνω αυτά τα λίγα λόγια με την φιλοσοφία της ζωής του Χρίστου που όπως ο ίδιος λέγει: «Ο άνθρωπος θα πρέπει αν είναι καλός και τίμιος να βοηθά τους πάντες και να μην είναι πλεονέκτης. Θα πρέπει να επιδιώκει πάντα να εργάζεται γιατί «η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας».

Με αρετή, αγάπη και ανιδιοτέλεια ο Χρίστος αλλά και η Κωνσταντία κατατάσσονται ανάμεσα στους υπεράξιους Λεμεσιανούς δημότες και μεγάλους ευεργέτες και τους αξίζουν ειλικρινή και θερμά συγχαρητήρια.

Μακάρι το παράδειγμα τους να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι - ο τόπος μας αλλά και ο πολιτισμός μας ειδικά στους σημερινούς καιρούς το χρειάζονται όσο ποτέ άλλοτε.

Συγχαρητήρια.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ



Αναζήτηση στη "Φ"


| |

Ακολουθήστε τη "Φ" στα social media