Βασικές αρχές ομοιοπαθητικής

Βασικές αρχές ομοιοπαθητικής


Τα όμοια θεραπεύονται με όμοια

H Ομοιοπαθητική Ιατρική είναι μια φυσική μέθοδος θεραπείας. Η βασική αρχή της Ομοιοπαθητικής είναι ότι, τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια, αρχή που πρώτος διατύπωσε ο Ιπποκράτης. Με απλά λόγια, μια αρρώστια θεραπεύεται με ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που παράγεται από μια ουσία μπορεί να προκαλέσει σε υγειές άτομο τα ίδια συμπτώματα της αρρώστιας, αν δοθεί σε μεγάλες δόσεις.

Η μέχρι τώρα ιατρική αντίληψη θεωρεί ότι τα συμπτώματα προκαλούνται από την ασθένεια. Αντίθετα η Ομοιοπαθητική αντιλαμβάνεται ότι τα συμπτώματα, όπως για παράδειγμα ο πυρετός, είναι η αντίδραση του οργανισμού στα μικρόβια και γενικά στην ασθένεια με σκοπό να καταπολεμηθεί η ασθένεια.

Ο ομοιοπαθητικός ιατρός μελετά τα συμπτώματα όχι για να τα εξαφανίσει με αντιπυρετικά, παυσίπονα, ή ηρεμιστικά, αλλά για να δει την πραγματική αιτία της εμφάνισής τους. Το δε ομοιοπαθητικό φάρμακο ενισχύει τις θεραπευτικές δυνάμεις του οργανισμού, ώστε να νικηθεί η αρρώστια. Ας αναφέρουμε δύο παραδείγματα. Ένας ασθενής με κρυολόγημα, παρουσιάζει ρίγος στην πλάτη, πυρετό και έξαψη στο πρόσωπο και το κεφάλι. Φταρνίζεται, τρέχει η μύτη, ενώ παρουσιάζει νωθρότητα και έντονη ατονία. Ο πυρετός ανεβοκατεβαίνει χωρίς ο άρρωστος να ιδρώνει. Το κεφάλι πάει να «σπάσει» από τον πόνο. Όλα αυτά τα παράγει ο οργανισμός για να τον βοηθήσουν να διώξει την αρρώστια. Στην ομοιοπαθητική αυτή η εικόνα κρυολογήματος θεραπεύεται με το ομοιοπαθητικό φάρμακο Gelsemium δηλαδή το κίτρινο γιασεμί και χωρίς αντιβίωση.

Εάν αντί αυτής της νωθρότητας παρουσιάζεται ανησυχία, φόβος ότι κάτι κακό θα συμβεί, τότε το πιο πιθανό φάρμακο είναι το Aconitum. Bλέπουμε ότι ενώ τα σωματικά συμπτώματα είναι τα ίδια, η μια περίπτωση παρουσιάζει κομμάρα, αδυναμία, ενώ η δεύτερη ανησυχία, ένα φόβο που στην ομοιοπαθητική αντιμετωπίζονται με διαφορετικό φάρμακο και αυτό γιατί η ψυχική διάθεση είναι καθοριστική για την επιλογή του φαρμάκου. Για τους ομοιοπαθητικούς ιατρούς δεν υπάρχουν ασθένειες αλλά ασθενείς. Με αυτό θέλουμε να τονίσουμε την ανάγκη μιας συνολικής και ριζικής αντιμετώπισης ενός προβλήματος παρά την περιστασιακή καταστολή των συμπτωμάτων, όπως γίνεται σήμερα, με φάρμακα. Η συνεχής χορήγηση των αντιβιοτικών δεν αποτελεί λύση. Ως Ομοιοπαθητικοί θα προσπαθήσουμε να τονώσουμε, να κινητοποιήσουμε το αμυντικό σύστημα του οργανισμού, με τις απειροελάχιστες, δόσεις των Ομοιοπαθητικών φαρμάκων.

Στην ιστορία της ιατρικής υπάρχει η τάση να αναφέρονται οι νόσοι με ένα όνομα π.χ αμυγδαλίτιδα, πνευμονία, αρθρίτιδα, έλκος κ.λ.π. Στην ομοιοπαθητική ισχύει η εξατομικευμένη προσέγγιση της νόσου. Για την ομοιοπαθητική χρειάζεται η μελέτη ολόκληρου του αρρώστου και από όλες τις απόψεις, σωματικές και ψυχοδιανοητικές για να μπορέσει ο γιατρός πραγματικά να επαναφέρει την υγεία στον άρρωστο. Έρχεται κάποιος και αναφέρει: «Γιατρέ μου, έχω έλκος, έχω πάρει φάρμακα, τα συμπτώματα, ο πόνος υποχωρούν για λίγο καιρό, αλλά μόλις σταματήσω να παίρνω τα φάρμακα, η αρρώστια επανέρχεται». Τι γίνεται με αυτόν τον άρρωστο; Όταν ο κλασσικός γιατρός αντιληφθεί ότι έχει την κλασσική συμπτωματολογία του έλκους χορηγεί αντιόξινα ή αναστολείς του υποδοχέα Η2 για να ανασταλεί η σύνθεση του γαστρικού υγρού. Με την εξουδετέρωση των υγρών του στομάχου δίνεται η ευκαιρία στον οργανισμό να επουλώσει την πληγή στο στομάχι και να επουλωθεί το έλκος.

Στην Ομοιοπαθητική o ασθενής αντιμετωπίζεται ως ολότητα σωματική και ψυχοδιανοητική. Αφού γίνει η διάγνωση του έλκους, ο ομοιοπαθητικός γιατρός θα προχωρήσει στη μελέτη της προσωπικότητας του ασθενή. Θα εξετάσουμε αν είναι αγχώδης, ανυπόμονος, νευρικός, εσωστρεφής ή ανοιχτόκαρδος, μελαγχολικός ή απαισιόδοξος κλπ. Αν λοιπόν έχουμε πέντε ασθενείς με έλκος, θα δώσουμε πέντε διαφορετικά φάρμακα, ανάλογα με την ιδιαίτερη προσωπικότητα του καθενός. Η βελτίωση του ασθενή θα αρχίσει από το ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Θα λιγοστέψουν τα ξεσπάσματα άγχους, ο ασθενής γίνεται πιο ψύχραιμος σε κάθε δυσκολία. Παράλληλα αρχίζουν να υποχωρούν τα σωματικά συμπτώματα. Έτσι θα διακοπεί ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται, μεταξύ άγχους και πόνου στο στομάχι. Τελικά λίγους μήνες μετά την υποχώρηση των ψυχοσωματικών ενοχλημάτων, αν κάνουμε μια γαστροσκόπηση, θα δούμε πλήρη επούλωση του έλκους.

Αυτή η άποψη της Ομοιοπαθητικής για ριζική αντιμετώπιση των ασθενειών, επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα και από την κοινή ιατρική, μια και ο κατάλογος των ψυχοσωματικών νόσων όλο και αυξάνεται.

*Ο Σάββας Σκάλιωντας είναι παθολόγος - ομοιοπαθητικός


Αναζήτηση



Copyright © 2010 -

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ

ISSN 1986-213X (print) - ISSN 1986-2148 (online)

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή, απόδοση του περιεχομένου (κειμένου ή φωτογραφίας) με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφηση ή άλλο, χωρίς τη γραπτή έγκριση ή άδεια της "Φωνής".