Πώς πενθεί ένα παιδί...

Sad-Kid

Απαιτείται λεπτός χειρισμός

Ο Θάνατος είναι μια διαδικασία πολύ οδυνηρή για αυτούς που μένουν. Γι’ αυτούς που πρέπει να συνεχίσουν να ζουν χωρίς τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Για τα παιδιά όμως είναι εκτός από κάτι οδυνηρό και δύσκολο, πολλές φορές και δυσνόητο, ένα γεγονός που τα σημαδεύει για πάντα. Γι’ αυτό το λόγο απαιτείται λεπτός χειρισμός.

 

Ας δούμε ανά ηλικιακή κατηγορία πώς ένα παιδί αντιλαμβάνεται και αντιδρά στο θάνατο ενός αγαπημένου του:

Βρεφική ηλικία: τα βρέφη δεν καταλαβαίνουν την έννοια του θανάτου μεν αλλά διαισθάνονται την απουσία. Επίσης αναστατώνονται όταν ζουν σε ένα τεταμένο κλίμα θλίψης. Είναι προτιμότερο τη φροντίδα του βρέφους να την αναλάβει για λίγο διάστημα ένα φιλικό ή συγγενικό πρόσωπο που είχε και προηγουμένως επαφή με το βρέφος.

Προνηπιακή ηλικία: Τα προνήπια σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει θάνατος. Αισθάνονται έντονο τον αποχωρισμό και την απώλεια και νομίζουν ότι το αγαπημένο τους πρόσωπο κοιμήθηκε ή πήγε ταξίδι και θα ξαναγυρίσει. Πολύ σημαντικό είναι να βιώσει το παιδί τα περί της κηδείας αλλά με ιδιαίτερη προσοχή. Στις ερωτήσεις του παιδιού τα περί της ταφής να είστε πολύ λακωνικοί και να αποφεύγονται ψευδείς εξηγήσεις γιατί μπορεί να οδηγήσουν το παιδί σε φοβίες.

Νηπιακή ηλικία: Μέχρι την ηλικία των 7 ετών ένα παιδί δεν μπορεί να αν-ιληφθεί τι σημαίνει πεθαίνω. Μετά την ηλικία των 7 ετών γνωρίζουν τη σημασία του αλλά έχουν την πεποίθηση ότι αυτό συμβαίνει μόνο στους άλλους και ποτέ στα ίδια. Μπορούν να το συμβολοποιούν (σκελετός, άγγελος) αλλά αρνούνται να βιώσουν οι ίδιοι το θρήνο.

Προεφηβεία-εφηβεία: Οι προέφηβοι και έφηβοι είναι σε θέση να γνωρίζουν τι είναι ο θάνατος. Μπορούν να το συμβολοποιήσουν και να αναπτύξουν και μεταφυσικές αντιλήψεις.

Η γνωστική και εξελικτική ερμηνεία συνεπάγεται ότι το παιδί συμβαδίζει με την ηλικία του. Αν το παιδί έχει οποιαδήποτε συναισθηματική ή εξελικτική στασιμότητα δεν ισχύουν οι γνωστικοί κώδικες της ηλικίας του.

Μεγάλη προσοχή πρέπει να δοθεί στη συμπεριφορά του παιδιού μετά την ταφή. Το παιδί επιβάλλεται να θρηνήσει με τον δικό του τρόπο την απώλεια. Μπορεί να μην μιλάει αλλά με άλλους τρόπους θα επικοινωνήσει το θρήνο του για την απώλεια.

Σε αυτές τις περιπτώσεις θα βοηθήσει πολύ η ψυχολογική υποστήριξη μέσω τέχνης. Προσοχή: Αν δεν ξέρετε πώς να αντιμετωπίσετε ένα παιδί που θρηνεί εμπιστευτείτε ένα Εξελικτικό ψυχολόγο.

Η Αριστονίκη Τρυφωνίδου-Θεοδοσίου είναι Υποψ. Διδάκτορας Σχολικής ψυχολογίας, Msc Συμβουλευτική Ψυχολόγος, Εικαστική Θεραπεύτρια, Οικογενειακή θεραπεύτρια
Email Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.




Αναζήτηση