Θέλω ένα παιδί!

gonimotita

Ο ρόλος της συμπεριφοράς των γονιών

Ο Freud θεωρούσε πως τα παιδιά είναι ο μοναδικός δρόμος προς την αθανασία. Η λαχτάρα για την απόκτηση παιδιού και ο πόνος που προκαλεί η στειρότητα ανέκαθεν αποτελούσαν κομμάτι της ζωής από τις αρχές της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα οι γυναίκες έδιναν μεγαλύτερη σημασία στην ολοκλήρωση του ρόλου τους ως γυναικών, ενώ από την άλλη οι άντρες τόνιζαν περισσότερο ως κίνητρο την επιθυμία τους για την ολοκλήρωση του γάμου τους. Η επιθυμία της γυναίκας να αποκτήσει παιδί, εμπεριέχει την επιθυμία της να αναπαραχθεί, να ικανοποιήσει τις ανεκπλήρωτες παιδικές και εφηβικές της επιθυμίες, να εκπληρώσει διάφορες ναρκισσιστικές ανάγκες, να διαπιστώσει ότι το αναπαραγωγικό της σύστημα λειτουργεί, να ανανεώσει παλαιούς δεσμούς στη σχέση με το παιδί της, να βρει τους προγόνους, να αποκαταστήσει τις ιδανικές παιδικές συνθήκες και να ανασυγκροτήσει τις ιδανικές σχέσεις γονέων - παιδιών.

Η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι η γονιμοποίηση που συντελείται σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα και το δημιουργούμενο έμβρυο εμφυτεύεται στην μήτρα της γυναίκας. Ένας αριθμός ωαρίων –με την προϋπόθεση ότι υπάρχουνε– αφαιρείται από τη γυναίκα. Η ωρίμανση των ωαρίων γίνεται με την βοήθεια των ορμονών και παρακολουθείται υπερηχογραφικά. Στη συνέχεια γονιμοποιούνται με τα σπερματοζωάρια του άντρα έξω από το σώμα της γυναίκας.

Μετά από έναν αριθμό κυτταρικών διαιρέσεων, τα γονιμοποιημένα πια ωάρια επανατοποθετούνται στη μήτρα. Οι πιθανότητες και ο αριθμός αυτών που τελικά εμφυτεύονται είναι τυχαία. Τελευταία έχουνε θεσπιστεί κανόνες, ώστε να εμφυτεύεται στη μήτρα ένας συγκεκριμένος αριθμός γονιμοποιημένων ωαρίων. Η πρώτη επιτυχημένη εφαρμογή της έγινε το 1978.

Όταν ένα ζευγάρι αρχίζει να αναζητά ιατρική βοήθεια για να αποκτήσει παιδί και αργότερα να κρατήσει μία εγκυμοσύνη, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένο για πολλά πράγματα: τις ψυχοφθόρες διαδικασίες, τις ανατροπές στη σκέψη και τα συναισθήματα και τις ρωγμές που θα υποστεί η σχέση τους. Γι’ αυτό και είναι σημαντική η ενημέρωση και αν είναι δυνατόν, η συζήτηση με ζευγάρια που έχουνε περάσει αυτή τη διαδικασία. Ώστε να γνωρίζει το ζευγάρι και ιδιαίτερα η γυναίκα τι ακριβώς χρειάζεται να περιμένει. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουνε να υπολογίσουν τις δυνάμεις τους και να οριοθετήσουν τι και μέχρι ποιο σημείο μπορούνε να δοκιμάσουν:
• Το είδος της θεραπείας που αποφασίζουν να ακολουθήσουν
• Τις επιπτώσεις στη σχέση τους και στην καθημερινότητα τους
• Πόσες φορές θα δοκιμάσουνε
• Ποιες παρενέργειες είναι έτοιμοι να δεχτούν και ποιες όχι
• Αν θα ακολουθήσουνε θεραπεία ή όχι
• Αν θα σκεφτούνε την υιοθεσία ή όχι

Η θεωρητική προετοιμασία είναι σημαντική. Γιατί από τη στιγμή που αρχίζει η οποιαδήποτε θεραπεία, που πάντα εστιάζεται στο σώμα, κυριολεκτικά ρουφά τη γυναίκα και τον άντρα σε ένα δρόμο μονομανίας. Τα άτομα που μπαίνουν στη διαδικασία μίας εξωσωματικής γονιμοποίησης ή κάποιας παρεμφερούς διαδικασίας μοιάζουν πάρα πολύ με τα άτομα που είναι εθισμένα στα τυχερά παιχνίδια. Πιστεύουνε ότι αυτή τη φορά μπορεί να μην ήταν τυχεροί, αλλά την επόμενη σίγουρα θα γυρίσει η τύχη και θα κερδίσουνε (το παιδί). Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε «αποτυχία» θεραπείας δημιουργεί το μηνιαίο πένθος, που δρα αθροιστικά και συσσωρευτικά στο ήδη υπάρχον πένθος από τη διάγνωση της υπογονιμότητας. Όσο δε προχωρά η θεραπεία και δεν υπάρχουνε άμεσα θετικά αποτελέσματα, τόσο περισσότερο:
Αυξάνεται η κατάθλιψη.
Αυξάνεται η μονομανία για την επιτυχία του παιδιού και η ανάγκη για μυστικότητα γύρω από τις θεραπείες.
Αυξάνεται η απομόνωση.

Η γυναίκα και ο άντρας είναι κατ’ αρχάς αναγκασμένοι να τρέχουν απίθανες ώρες για τις εξετάσεις αίματος, υπερήχους, κ.λ.π., ενώ η κατάθλιψη και η μονομανία περιορίζουν σταδιακά τα ενδιαφέροντα τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους. Η μυστικότητα δε τους εμποδίζει να έρχονται σε επαφή με τους φίλους, για να μην αντιληφθούν αυτοί τι ακριβώς συμβαίνει.

Ελαττώνεται το ενδιαφέρον -ιδιαίτερα της γυναίκας- για άλλες δραστηριότητες, ακόμη και τις επαγγελματικές της. Γενικά η επαγγελματική ζωή συχνά επηρεάζεται προς το χειρότερο.

Αυξάνεται η έλλειψη αυτοπεποίθησης, αυτοσεβασμού και ελαττώνεται η αίσθηση της επιτυχίας στη ζωή.

Ελαττώνεται η ικανότητα της γυναίκας να αναγνωρίσει και να εκφράζει τα όποια συναισθήματα προκαλούνται από τη θεραπεία. Η εγκυμοσύνη θεωρείται η καθαυτή περίοδος αναδρομής στο παρελθόν, ιδιαίτερα σε σχέση με τους γονείς. Αν δε η εγκυμοσύνη έρχεται μετά από ένα ιστορικό θεραπειών ή και αποβολών, υπάρχει ήδη έντονη συναισθηματική φόρτιση.

Η Αριστονίκη Τρυφωνίδου-Θεοδοσίου είναι Υποψ. Διδάκτορας Σχολικής ψυχολογίας Msc Συμβουλευτική Ψυχολόγος Εικαστική Θεραπεύτρια Οικογενειακή θεραπεύτρια Email Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Τηλ: 97-836335




Αναζήτηση