Σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκων ΙΙ

via

Σημαντικός ο ρόλος της κοινωνίας

Ποια είναι η λεπτή γκρίζα γραμμή που ξεχωρίζει την σεξουαλική παρενόχληση από την σεξουαλική κακοποίηση; Και στις δύο περιπτώσεις το παιδί βρίσκεται αβοήθητο, τρομοκρατημένο, δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει και το σίγουρο είναι πως η ζωή του δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Και στις δυο περιπτώσεις κάποιος επεμβαίνει με ψυχολογική ή σωματική βία στην ζωή τους και καταστρέφει αυτά που έπρεπε να ήταν τα πιο όμορφα και αγνά αισθήματα της αγάπης, της εμπιστοσύνης, της τρυφερότητας.

Β' Μέρος
Το κάθε κακοποιημένο παιδί επηρεάζεται διαφορετικά και ο βαθμός του ψυχολογικού τραύματος εξαρτάται από διάφορους παράγοντες όπως το είδος της κακοποίησης, η ταυτότητα του θύτη και η σχέση που είχε με το θύμα (συγγενικό πρόσωπο, οικογενειακός φίλος/η, άγνωστος, «διαδικτυακός φίλος/η»), η διάρκεια της κακοποίησης, η ηλικία του παιδιού, οι πρώτες αντιδράσεις του περίγυρου όταν το παιδί ανέφερε την σεξουαλική κακοποίηση και η προσωπικότητα του θύματος.

Η κοινωνία σαν σύνολο (γονείς, συγγενείς, φίλοι και γενικά ολόκληρο το σύστημα) έχει το καθήκον να συμπαρασταθεί στα παιδιά που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά και να μην τα στιγματίσει. Το πρώτο βήμα είναι να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν πως δεν έχουν κάνει τίποτα λάθος και πως από τώρα και στο εξής δεν κουβαλούν το βαρύ τους μυστικό μόνα αλλά θα είμαστε και εμείς στο πλάι τους. Θα χρειαστούν χρόνο για να ξαναεμπιστευτούν άλλο άτομο εκτός από τον εαυτό τους και χρόνο για να θρηνήσουν την χαμένη αθωότητα, να επεξεργαστούν την απόγνωση και την ντροπή.

Για ένα χρονικό διάστημα θα είναι πολύ θυμωμένα με ολόκληρο τον κόσμο και πρέπει να το επιτρέψουμε γιατί σε αυτό το σημείο ο θυμός και η οργή είναι απαραίτητα στην αποκατάσταση τους. Όταν ηρεμίσουν θα μας μιλήσουν για την τραυματική τους εμπειρία με πιο πολλές λεπτομέρειες και θα περιμένουν συμπαράσταση και κατανόηση. Το τελικό βήμα για την αποκατάσταση είναι η συγχώρεση που στις περισσότερες περιπτώσεις ίσως πάρει αρκετά χρόνια. Η συγχώρεση θα βοηθήσει το παιδί να προχωρήσει τη ζωή του για να βρει τον αυτοσεβασμό και τη δύναμη μέσα του.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το κακοποιημένο άτομο θα έχει περιορισμένα αισθήματα για τον εαυτό του και τους άλλους και θα προσπαθεί να αποκλείσει οποιουδήποτε είδους αισθήματα γιατί αν δεν νοιώθει τίποτα, τότε δεν θα νοιώθει ούτε και τον πόνο σε πολύ μεγάλο βαθμό. Θα νοιώθει διάφορες ανασφάλειες με την εξωτερική του εμφάνιση και πιο συγκεκριμένα με το σώμα (ίσως το ‘τιμωρήσει’ με τον κύκλο ανορεξίας-βουλιμίας). Το δυσκολότερο βήμα θα είναι η εμπιστοσύνη σε ένα άτομο και η συναισθηματική σύνδεση.

Το σημαντικό που πρέπει να καταλάβουν τα παιδιά είναι πως δεν πρέπει να φοβούνται και να το αναφέρουν στην οικογένεια, σε κάποιο έμπιστο άτομο ή στις αρμόδιες αρχές. Όταν σπάσει η αλυσίδα της σιωπής, τότε θα σπάσουν και τα δεσμά που τα βασανίζουν. Όσο και να τους απειλεί ο θύτης, τίποτα δεν πρόκειται να είναι χειρότερο από αυτό που έχουν ήδη περάσει. Η ζωή τους θα συνεχιστεί και θα αναγκαστούν να ωριμάσουν πολύ γρήγορα αλλά αν εμείς είμαστε στο πλάι τους, τότε θα βοηθηθούν για να επεξεργαστούν το τραύμα και την ευρύτερη τους ψυχική υγεία.

Η Φωτεινή Οικονομίδου Κράνου είναι ψυχολόγος-κλινική ψυχοθεραπέυτρια στην Υπηρεσία Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Για επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.




Αναζήτηση