Ενδοπεϊκές ενέσεις στη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας

Η στυτική δυσλειτουργία είναι η αδυναμία επέλευσης ή διατήρησης της στύσης του άνδρα έτσι ώστε να έχει ικανοποιητική σεξουαλική επαφή.

Σχεδόν οι μισοί άνδρες ηλικίας άνω των πενήντα ετών θα εμφανίσουν πρόβλημα στη στύση τους, ποσοστό που αυξάνεται με την ηλικία και πλησιάζει το 100% στα 80 έτη. Ορόσημο στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη στυτική δυσλειτουργία αποτέλεσε η κυκλοφορία των αναστολέων της φωσφοδιεστεράσης τύπου 5 (PDE5s) στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Τα φάρμακα αυτά μας παρέχουν μια αποτελεσματική και ασφαλή θεραπεία από το στόμα και αποτελούν πλέον την πρώτη μας επιλογή σε κάθε άνδρα που πάσχει από πρόβλημα στη στύση του. Υπάρχει όμως και μια κατηγορία ανδρών που δε μπορεί να κάνει χρήση αυτών των φαρμάκων, είτε γιατί αλληλεπιδρούν με φάρμακα που ήδη λαμβάνουν για άλλες παθήσεις, είτε γιατί δεν το επιτρέπει η γενική τους κατάσταση και η υγεία τους ή τέλος γιατί τα χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν και έχουν πάψει πλέον να είναι αποτελεσματικά σε αυτούς.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 για πρώτη φορά ανακοινώθηκε η χρήση αγγειοδραστικών ουσιών με ενδοπεϊκή έγχυση για την πρόκληση στύσης. Η ενδοπεϊκή ένεση αγειοδραστικών ουσιών στα σηραγγώδη αποτελεί από τότε σημαντικό βοήθημα στη διαγνωστική και θεραπευτική προσπέλαση των ασθενών που πάσχουν από στυτική δυσλειτουργία. Μάλιστα πριν από τους PDE5s αποτελούσαν και τη θεραπεία εκλογής. Όπως ήταν αναμενόμενο τα τελευταία χρόνια έχουν παραγκωνιστεί και χρησιμοποιούνται περισσότερο για διαγνωστικούς σκοπούς (π.χ. πεϊκό doppler) και στους ασθενείς αυτούς που δεν ενδείκνυται η χρήση των PDE5s. Οι κυριότερες αγγειοδραστικές ουσίες που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι η αλπροσταδίλη, η παπαβερίνη και η φαιντολαμίνη. Η αλπροσταδίλη αποτελεί τη συχνότερα χορηγούμενη αγγειοδραστική ουσία για ενδοπεϊκή έγχυση. Προκαλεί χάλαση των λείων μυϊκών ινών των σηραγγωδών σωμάτων με αποτέλεσμα τον περιορισμό της φλεβικής διαφυγής του αίματος. Χορηγείται ως μονοθεραπεία σε δόση που εξατομικεύται για τον κάθε ασθενή ή σε συνδυασμό με τη φαιντολαμίνη (Bi­Mix) ή και με την παπαβερίνη σε τριπλό μίγμα (Tri­Mix). Η παπαβερίνη και η φαιντολαμίνη έχουν παρόμοιο τρόπο δράσης με την αλπροσταδίλη, αλλά δεν χορηγούνται ως μονοθεραπεία. Αποτελούν συστατικά των μιγμάτων αλπροσταδίλης­ φαιντολαμίνης (Bi­Mix) και αλπροσταδίλης­ παπαβερίνης­ φαιντολαμίνης (Tri­Mix).

Όπως αναφέρθηκε οι ενδοπεϊκές ενέσεις αποτελούν πλέον θεραπεία δεύτερης γραμμής για τη στυτική δυσλειτουργία, που χρησιμοποιείται σε ασθενείς που δεν επιτρέπεται να λάβουν PDE5s ή παρουσιάζουν σοβαρές παρενέργειες σε αυτούς ή τέλος δεν έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα μετά τη χρήση τους. Τέτοιοι ασθενείς για παράδειγμα είναι όσοι λαμβάνουν νιτρώδη, οι πάσχοντες από σοβαρή καρδιαγγειακή νόσο, από σοβαρή περιφερική αγγειοπάθεια, από σοβαρής μορφής σακχαρώδη διαβήτη ή όσοι έχουν υποβληθεί σε πρόσφατη χειρουργική επέμβαση στο προστάτη τους. Επειδή πρόκειται για επεμβατική θεραπεία αντενδείκνυται σε ασθενείς με αιμορραγική διάθεση. Επιπλέον οι υποψήφιοι για τη θεραπεία θα πρέπει να μην πάσχουν από σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση της θεραπείας και να έχουν ένα βαθμό δεξιότητας έτσι ώστε να μπορέσουν να επιτύχουν την ένεση στο κατάλληλο σημείο. Η έγχυση γίνεται πάντα στα πλάγια του πέους (3η και 9η ώρα), μετά από τοπικό καθαρισμό με αλκοολικό διάλυμα και με τη βελόνα της έγχυσης να εισέρχεται μέσα στα σηραγγώδη. Οι επιπλοκές που μπορεί να εμφανισθούν είναι τοπικές και αφορούν συχνότερα αιμάτωμα ή πόνο στο σημείο της έγχυσης και σπανιότερα πριαπισμό και ίνωση των σηραγγωδών σωμάτων.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει πως η θεραπεία με ενδοπεϊκές ενέσεις για τη στυτική δυσλειτουργία είναι αποτελεσματική και ασφαλής. Τα ποσοστά επίτευξης στύσης και ο βαθμός ικανοποίησης του ασθενή και του/της συντρόφου είναι ιδιαίτερα υψηλά και για την αλπροσταδίλη ως μονοθεραπεία όσο και για το Tri­Mix και ξεπερνούν το 90%. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες τις μελέτες τα ποσοστά επίτευξης στύσης ικανής για ικανοποιητική ερωτική επαφή είναι σταθερά πολύ ψηλά. Η ενδοπεϊκή ένεση δίνει στον ασθενή την σκληρή στύση που θα του επιτρέψει να έχει τη σεξουαλική επαφή που του έλειπε από τη σχέση του με το ταίρι του. Η αυτοπεποίθησή του επανέρχεται και οι ισορροπίες στη σχέση του και στο ψυχισμό του αποκαθίστανται.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας με τη χρήση ενδοπεϊκών ενέσεων αποτελεί μια βιώσιμη και ιδιαίτερα αποτελεσματική λύση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια από τον ασθενή. Αν και θεραπεία δεύτερης γραμμής εντούτοις το στυτικό αποτέλεσμα που προσφέρει είναι πολλές φορές καλύτερο των PDE5s. Η χρήση των ενδοπεϊκών ενέσεων δεν είναι κάτι που πρέπει να τρομάζει τον ασθενή. Με τη σωστή εκπαίδευση και τη σωστή χρήση από την πλευρά του μπορούμε να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια.

*Dr Θάνος Ε. Ασκητής, Νευρολόγος – Ψυχίατρος, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ιατρικού Κέντρου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

*Παπαϊωάννου Γιάννης Χειρουργός Ουρολόγος-Ανδρολόγος, Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών

Δωρεάν Συμβουλευτική Γραμμή Σεξουαλικής Υγείας
Δευτέρα-Παρασκευή 12.00-16.00
Τηλέφωνο 77.77.28.77

Ιατρικό Κέντρο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας Θάνου Ασκητή
Αθαλάσσας 62, 1ος όροφος
Στρόβολος, Λευκωσία
Τηλ.: 22459555, 22459556
Fax: 22777197
www.askitis-cy.com

Βρείτε μας και στο Facebook www.facebook.com/thanos.kyprou
(Θάνος Ασκητής, Ιατρικό Κέντρο Σεξουαλικής Υγείας)


Αναζήτηση